YÜKSEK KALDIRIMDA BEN..

HERKESİN BİR HİKAYESİ VARDI, DEĞİL Mİ?



Yüksek kaldırımlı caddeden geçerken kafamda bin bir türlü düşünce..O sokağa nasıl ve neden girdim, inanın hatırlamıyorum. Camekanlı yerden içeriye boş gözlerle bakarken yarı çıplak hatunu görünce irkildim ve anladım nerede olduğumu. Kerhaneleri severim. Ucuz, pis yerleri severİm. Orospuları, çirkin ve geçkin orospuları da severim. Çok gerçekler , çok doğallar.Onların yanında istediğim gibi konuşabilirim, ne der, ne düşünür sorunu olmaz..

Yetişkin bir erkek olmaya ilk adımı attığımda, babam tutup kolumdan getirmişti buraya; dün gibi aklımda; ayaklarım heyecandan birbirine dolanıyor, elim ayağım tutmuyor , dilim dönmüyordu. Aynen böyle bir evdi . İçeride kocaman göğüslü, geniş kalçalı orospular dilleriyle dudaklarını yalıyor, müşterileri çekmeye çalışıyorlardı. Ağzım açık bakakalmıştım. Seyrettiğim porno filmleri saymazsam çıplak kadını ilk kez görüyordum. O zaman şimdiki gibi sevgilimizle değil yatmak , el ele bile tutuşamazdık.

“Gel yiğidim” demişti içerideki sarışın hatun. Babam, “onlar sana ne yapacağını öğretir” diyerek bırakmıştı beni yarı çıplak kadınların yanına.

Bir gece önceden kadın dergilerine bakmış, iyice tahrik olup azmıştım. Ama boşalmamıştım , onu bugüne saklamıştım.

Neriman hayatımda unutamadığım kadınlardan biriydi. Ne yaptı ne etti sonraları bilmem. Cumartesileri iple çeker olmuştum onu görmek için.

Elimden tutup artist resimleriyle dolu odasına getirmişti beni. Kırmızı bir gecelikle tülden bir külodu vardı üstünde, hiç unutmam. Okulu kırıp piç Cemal”in videocu dükkanı olan ağabeyine gider “ bize bol sikişli sokuşlu film ver” derdik. Sonra evimize çekilir, izlerdik. Adamların çükünü gördükçe; “ yaaa.. bunlar neden bu kadar büyük, yoksa benim ki mi garip’ diye düşünürdüm. Gerçi onu da lisedeki herkes gibi ölçmüştük .Gayet normaldi.

Hele o filmdeki uzun saçlı sarışın kocaman göğüslü kadınlar.. nasıl da ağzımızın suyu akardı. Pürüzsüz tenleri, bacaklarını açıp her dakika sevişmeye hazır olmaları , erkeğin saatlerce sevişip boşalmaması, kasıklarımı sancılandırırdı izlerken. Öyle bir kadını becermek istiyordum ben de. Sarışın, koca memeli , kocaman popolu olan bir kadınla olmak istiyordum. Neriman da aynen böyle idi. Onu görür görmez, “ tamam “ demiştim, bununla yatmak istiyorum
.
“Orospular öpüşmez “ demişti Haydar bir keresinde.” Dudaklarını sevgililerine saklarlar onlar” “Vajinaları müşterilere, dudakları sevgililerine” . Demek onlarla öpüşemeyecektim. Ah Elif ! bir kerecik öpebilseydim onu.. O gülünce yana çarpıttığı dudaklarına bi kere değebilseydim...Yan sıraya oturduğunda çoğu zaman onun bacaklarına bakmaktan dersi dinleyemezdim. Diz altında çorap giyerdi . Onu izlerken eteğini yavaş yavaş yukarı sıyırdığımı ,bacaklarını usulca okşadığımı, külodunun altına elimi sokup, o gizli bölgesine dokunduğumu hayal ederdim. Kıpkırmızı olurdu yüzüm, ona bakamazdım sonra...

İlk seferdi, annem evde yoktu o gün. Yorganın altına girip Elif”i düşünürken penisimin kalktığını, sertleştiğini hissettim. Ne güzel bir duyguydu bu. Gerildi , gerildi . Koskocaman, dağları taşları delecek bir canavara dönüştü. Onu hayranlıkla seyrediyordum. Bir yandan içimde dışarı çıkıp , taşmak isteyen bir his vardı , bütün vücudumu kaplamıştı. Gitgide büyüyordu penisim ve ben patlayacak gibi hissediyordum kendimi. Mastürbasyon yapmak çok keyif vericiydi. Ama şimdi çok daha büyük bir zevk alıyordum . Hayalimde Elif”in kalçalarının arasından içine giriyordum. Gözlerimi kapatmıştım, nefesim iyice hızlanmıştı. kendimi kocaman bir penis gibi hissediyordum bütün vücudum ,bütün oda ,bütün dünya sadece penisten ibaretti o an. Derken kasıklarım yanmaya başladı . Ağzımdan çıkan bir inlemeyle beraber öyle bir boşalmıştım kı ; içimde ne var ne yoksa akmıştı. Orgazm buydu işte. Herkesin diline dolanan orgazm buydu. Spermlerimin kokusu odayı doldurmuştu .Annem anlamasın diye bütün evi havalandırmış, kıyafetlerimi de alelacele yıkamıştım...

Evet, şimdi, babamın beni bıraktığı yerde dünyanın en büyük gizini yaşayacaktım. Bir kadının vajinasından içeri girecektim.

Neriman beni alışık olduğu canımlı cicimli sözlerle yatağa çekti.” Gel, donunu çıkart çıtırım” dedi. Külodumu çıkartınca utanıvermiş elimle kapamıştım çükümü
O ise ; “Ohh..maşaallah, büyükmüş seninki, gel yanıma, utanma “ deyip, bacaklarının arasına almıştı beni. Boylu poslu yakışıklı delikanlıydım. Dişlerimi de güzelce fırçalamıştım kötü kokmamak için. Güzel de parfüm sürmüştüm. Duvarda yarı çıplak kadın fotoğrafları vardı. Bir iki okşadı beni, memelerini avuçladım Neriman”ın; uçları koyu kahverengiydi, avucumun içinde dalgalandırarak yoğurdum. Ne kadar güzel bir kıvamdı o öyle. Benimki de iyice sertleşmişti. Sikimi tutup mastürbasyon yapmaya başladı. Bir an önce vajinasına girmem lazımdı, Ter içindeydim. Islak karanlık bir delikti. Kaybolmak istiyordum. İleri geri gidiyor ve her seferinde daha da dibine girmek istiyor kendimi ittikçe itiyordum. Dur dur sakin ol, dedi gülümseyerek. Kaçmıyorum bir yere.

Gülümsedim, en utangaç halimle. Saatlerce orada kalabilir, gidip gelebilirdim. Ama on dakika sonra büyük bir deprem oldu kasıklarımda. İnleyerek onun kucağında boşaldım. Olmuştu işte. Ben de bir erkektim. Yürüyüşüm değişmişti o günden sonra, “haftaya yine gelirim ben “demiştim , çok bilmiş edayla Neriman”a. Gülümseyerek alıştın desene demişti bana...

BU YAZI BİZİM OLSUN. DEVAMINI BERABER YAZALIM ...YASAKLI KELİMELERLE

YERLİ MARİLYN

“Bak canım, o zamanlar sesim güzel , kendim güzel, düşmüşüm buralara. Yapılacak tek iş bu. Sıkıysa yapma , başında o Hayvan Haydar dedikleri adam. Bizim evi işletirdi aynı zamanda Hayvan Haydar. İlk taze kızı yatağından o geçirir, kimseye kaptırmazdı; Bakire kız hastasıydı, önce ben derdi. Beni göreceksin ,su gibiyim o zamanlar; İncecik bel, kalçalar o biçim, göt de göğüs de yerinde anlayacağın. Ne delikanlılar gezerdi peşimde buralara düşmeseydim eğer. O Hayvan Haydar yoluma çıkmasaydı.. gençliğimi , hayatımı sikti, ibne pezevenk.

Neyse senin de kafan güzel, bozmayayım. Bak genceciksin , gençliğinin kıymetini bil, var mı sevdiğin? vardır vardır.. böyle adamı boş bırakırlar mı? cebinde parası, kaş göz desen okka gibi, altında arabası. Ah ah! sen beni o yıllarda görseydin. İlk kez milli olacakların durağı bendim. En taze olduğum için beni isterlerdi hep. Şimdiki halime bakma , o zaman saçlarım yaldır yaldır yıldızlar gibi parlardı, sapsarıydı, boya sanırlardı ama değildi işte Şimdiki gibi aklarla dolu değildi. Marilyn Monroe derlerdi bana, bazıları da Yerli Marilyn.

Çok müşterim vardı o zamanlar ama Haydar da bana göz açtırmıyor bu arada. Hala bir sevgilim olur, buralardan kurtulurum diye bekliyorum. Ah ah! İnsanın bir kez ters gitti mi işleri, öyle devam eder.... O geldi sonra, O’nu gördüm. Aynen senin gibi uzun boylu, tertemiz giyimli, güzel dişli. Gözleri, kirpikleri o biçim..Ağzı hiç kokmaz diğerleri gibi. Müşteri değil sanki peşimde koşan liseli genç gibi. O an sandım ki, okulumun önüne gelmiş, beni limonata içmeye götürecek. Ama odaya çıkıp soyunmaya başlayınca gerçeği anladım. Erkek milleti işte sikmek dedim mi akan sular durur. Neyse bu bir dahaki Cumartesi yine geldi. Bekliyordum aslında ,gelir diye. Hani onun kollarındayken para kazanmak için değil, istediğim için duruyordum, anladın mı?

Adı Yunus”tu.Sesi de güzeldi . Bizim oralara gelen en güzel müşteriydi o. Bak hala müşteri demek gelmiyor içimden. Bir iki kere para istemedim ondan , bu ne demektir bilir misin. Artık ben seni beğeniyorum, seviyorum ,aşığım demektir. Kabul etmedi teklifimi, yine ödedi parayı.
Her hafta düzenli olarak geliyordu ve ben Yunus”umla aşk yaşıyordum üst kattaki odamda. Hayvan Haydar”ın gözünden kaçmamıştı yakınlaşmamız; sıkı takipteydi. O Cumartesi yine geldiğinde heyecanlıydı Yunus.“ Haftaya seni kaçıracağım, gelir misin?” dedi. Nasıl sevindim...bu sözleri duymak her kadının hayalidir orada çalışan. Yiğidimin boynuna atladım heyecanla, sonra kollarımı çözdüm , "ama olmaz “dedim, “seni vururlar” . “Bir şey olmaz bana” dedi. Babacandı, olgun adamdı , yakışıklıydı. İlk kez biri beni sahipleniyor, değer veriyordu.

“Bak bu memelerim var ya, bu memeler, uçları yukarı bakardı , sütyen takmazdım, herkes hayrandı “
Ne dedim . Heh. Yunus”um dedi ki; "haftaya hazırlan, her şeyi ayarlayıp kaçıracağım seni, beraber yaşayacağız evleneceğiz. Nasıl seviniyorum , oh kurtuldum buradan diye. Kader yüzüme güldü diye.

Ben markete çıkacaktım bir şey lazım diye. O da arabasıyla arka tarafa gelecekti. Sonra ordan güneye inecektik.
Neyi hazırlayacağım ki.. birazcık param var çantamda. Sadece onu aldım. Biliyorum ki yakalarsa Haydar, domaltıp ikimizi de siker sokak ortasında. Onun kadını olacağım diye nasıl seviniyordum.

Aseton alacağım diye çıktım markete. Hava nasıl sıcak, yapış yapış her yer. Ben heyecandan terler döküyorum..Marketin arkasına geçtim, bekliyordu yiğidim mavi arabasıyla..

Arabaya bindiğim gibi bastı gaza Yunus. Saçlarım rüzgarda savruluyor, ellerimi tuttu. Oldu bak dedi. Ben sürekli arkaya bakıyorum. Yakalayacak, vuracak ikimizi diye an kolluyorum.

Antalya'ya kaçtık oradan. Yunus'un orada bir yazlık evi varmış, bir süre burada otururuz dedi. Nerede olsa yaşardım onunla. Bir iki saat yoldan sonra mola vermek için benzinciye uğradık. Tuvalete girdik, çay içtik beraber. Çay içerken baktım karşıda , kel kafalı , şişman bir herif pis pis sırıtıyor. Yunus görmüyor, görse adamın yarağını kopartıp, ağzına sokar. Bana gelen müşterilerden biriydi. Esrar içerdi, her seferinde bana da uzatırdı , "iç kafan yerine gelsin" derdi. Küçükken babasının onu taciz ettiğinden bahsedip, ağlamıştı kollarımda koskoca adam. Şimdi pis pis sırıtıyordu. Sikti ya efendim oldu sandı. Kimse umurumda değildi, Yunus'um beni seviyordu. Bunu biliyordum.

"Ver şuradan bir şişe şarap daha ibne,yaşlandım diye yüzüme bakmıyorsun.." Sen beni tanısan var ya O günlerde, ayaklarımdan içerdin bu şarabı be.Heyyyt !! .. ne dedim heh,Antalya’ya gittik. İlk günler çok güzel , bana çiçekler getiriyor her akşam. Nasıl mutluyum nasıl mutluyum. Bir de hamile kalmam mı? Çocuğumu tertemiz büyüteceğim , anasıyla babasıyla olacak. diye sevinçliyim.

Yunus'a sabahları çay hazırlıyorum , ekmek kızartıyorum sonra da camdan uğurluyorum. O sabah kapının önünde bir araba durdurdu bunu. Bir şeyler konuşup arabaya bindirdiler. Ben evde dört dönüyorum, kimsem yok , kime anlatayım bunu. Akşama kadar kapılarda camlarda Yunus”u bekledim. O gece geç vakitte zil çaldı. Benim karnım burnumda. Uykusuzum, çıldırmışım. Açtım kapıyı, bunun ağzı burnu dağılmış , gömlek yırtık, kanlar içinde. Eyvahh diye bağırdım. Noldu sana . Yok bir şey dedi. Yıkandı , yattı , tek kelime demedi bana, yalvarsam da.
Hayvan Haydar mı yoksa dedim. Yine cevap vermedi.
Ertesi sabah gitme dedim dışarıya evde kal benimle kal bugün. Olmaz dedi, gitmem lazım. Israr ettiysem de gitti.
O geceden sonra dönmedi. Oğlumu tek başıma doğurdum. Bekledim ama, hep bekledim. Oğlum kucağımda geziyorum bir gün sahilde. Son paralarımı yiyorum, ne yapacağım diye kara kara düşünüyorum. Herifin biri girdi koluma , gel biraz sen dedi. Kimsin ne istiyorsun demedem arabanın içine tıktılar beni. Aynı kocama yaptıkları gibi. Kucağımda bebek ağlar. Terbiyesiz, kansız, ruhsuz herifler, hayvanlar. Dinlerler mi? Kimsiniz dememe kalmadan , beni bir eve getirdiler, etrafta kimse yok. İçeriden Hayvan Haydar denen o adam geldi, gözlerim yerinden fırladı. Oooo , Sultan hanım, ev kurmuşsun, çocuk yapmışsın. Hayırlı olsun dedi. Sesimi çıkartmadım, “ kocamı sen mi aldın?” dedim. Yunus mu? dedi. Hahaha! diye kahkaha attı pezevenk. Bir tokat attı ki ağzım burnum dağıldı o zaman.

KAYBETTİĞİM EŞYALARDAN DÜKKAN AÇSAM GELİR MİSİN?

Lise döneminden itibaren kaybettiğim eşyalarla bir vintage mağazası açabilirim.


Ömrümün yarısı bir önceki gün kaybettiğim eşyalarımı aramak ve toparlamakla geçti.

Bu kaybetme huyları bende 8.sınıfta başladı. Her gün bir kalem kaybetmekle başlayan alışkanlık, kalem kutu, cetveller, silgiler, saç tokaları, formamın kuşağı ile devam etti. Arkadaşlarım ben eve girdikten sonra gelip , anneme teslim ederlerdi eşyalarımı. Annem alışmıştı artık, bakalım bugün neler gelecek diye. Lise dönemindeyken bir sınıf atlayıp; çorap teki, sütyen(19 Mayıs provalarında başka bir okulun soyunma salonunda çıkartılmış ve bir daha kendisinden haber alınamamıştır )”e kadar ilerledi. Bu olayın akabinde banyoda rastladığım beyaz sliple inanın hiç bir alakam yoktu.)

Beden eğitiminde giydiğimiz veleybolcu şortu(bir kıza vermiştim yan sınıftan, bir daha geri gelmedi. Ki o zaman çook pahalıydı), Eşofman altları ya da üstleri, Şapka, atkı, eldiven, güneş gözlükleri, kimlik,(3 kez), nüfus cüzdanı 2 kez, Okul kimliği (hemen hemen her gün). Yüzük, küpe kolye(her bindiğim arabada mutlaka düşer)
Şemsiye(artık asla şemsiye kullanmıyorum sırf bu yüzden.) Burnumdaki piercing(el ayak rahat durmadığı için )İki kez cep telefonum, spor salonunda mayom. Aile albümünden çıkartıp orjinal bir şey yaptıracağım diye topladığım bir benzeri olmayan siyah beyaz fotoğraflar ve benim profesyonel olarak çektiğirdiğim bikinili fotoğraflarım(nerde ve kimin elinde bilmiyorum). Servis beklerken üzerine oturduğum günlüğüm ,pek çok kez de ajandam. (Ohh adamlar hangi gün sevgilimle buluştuğumu, kavga ettiğim günleri , regl tarihlerimi hepsini öğrendiler.)) Üstüne telefon numaram da yazılıdır. Hani çok kaybettiğim için beni arasınlar diye. Bazen insaflı biri varsa arıyor beni, akşama buluşup, ajandamı/günlüğümü alıyorum , verirken de pis pis sırıtıyorlar. Çok renkli bir ajandam vardır. Herkese göre birşeyler var içinde. Bir gün deniz otobüsünde kitap dosyamı kaybetmiştim. Kaptan aradı buluştuk adamla bir yerde çay içip dosyamı bana teslim etti.)))

Adidas ve Nike marka şapkalar (havuz kenarında unutulur ve bir daha asla bulunamaz),
Annemin akşama gelirken al diye verdiği ilaç listesi( her seferinde eve girince hatırlarım.” Anne bir şey lazım mı akşam ?” dediğimde, “ lazım ama sen nasıl olsa unutursun , söylemeyeyim “ dediği zaman utançtan yerin dibine geçerim.
Çamaşır asarken komşunun balkonuna ya da arka bahçeye düşen çorap tekleri, çarşaf, havlu bornoz , Bakkalın kepenklerine düşen külot(çirkinse hiç üstüme alınmam, güzelse “ bişey düştü kepenklerin üstüne, siz bana şu demiri verin, ben alacağım “ derim, bazen adam ısrarla” ya zahmet etmeyin ben alırım deyip ısrarla demiri elimden çekse de ya kardeşim ver şunu görmeni istemediğim bir şey “ deyip adamın elinden demiri ısrarla alırım ; mahalle delikanlıların gözünün önünde külodu/sütyeni cebime sokar, evin yolunu tutarım.

Sabah hava soğuk, öğleden sonra sıcak olduğunda giydiğim trenckot ya da montu mutlaka ve mutlaka işyerinde unuturum. Kafelerde bıraktığım şallar yüzünden ertesi gün aynı yere gitmek zorunda kalırım.

Mutlaka ve mutlaka eldivenler. Ne şahane deri eldivenlerimin hepsi tektir. Ben de tek elime cebime sokar, açıkta kalan elime takarım. Ne yapayım ki şimdi . Takmayıp da atayım mı ?

Denize ya da havuza getirdiğim terlikler, pareolar ve benzerleri. Güneş kremlerim mutlaka ve mutlaka kaybedilen eşyalar arasındadır.

İş çıkışı buluşmak için bir arkadaşımla sözleşirim ya; onu mutlaka unutup, eve giderim, ne zaman telefon çalar ve ismi okurum” eyvah derim yine unuttum. Manikürcüye kuaföre randevu verip akşama mutlaka unuturum.

Üniversite sınavına gireceğim gün beni annem babam kız kardeşim getirdi. Akşam yatmadan önce üç dört kez evraklarımı kontrol ettiler. Üç beş tane kalem ve 3 silgi verdiler yanıma. Ben sınavda silgileri yedim. Parçalarla idare ettim.
Allahtan birileri kontrol ediyordu da cevap kağıdını vermeyi unutmadım.Sakın yanlış yere işaretleme demişti annem. Sayısallarla sözelleri karıştırma. Tamam diyerek söz vermiştim. Neyse bişey yapmadım rahat olun. Onlar da problem yoktu.

Bu eşya kaybetme huyu tamam da bazen de eve olmadak eşyalar gelir hiç tanımadığım kime ait olduğunu bilmediğim şeyler. Yukarıda bansetmiştim. İnanın o erkek slibiyle uzaktan yakından bi ilgim olamaz. Beyaz eros marka bir donu olan sevgilim olmadı hiç.

Sonra yatağımın altından sürekli emzik, bebek çorabı, biberon, oyuncaklar çıkar. Bu ne diye sormayın. Karşı kapıdaki komşumun çocuğu saat 10.30 gibi sütünü, emziğini alıp gelir, benim yatağıma gider. Uyur , sonra annesine veririm. Klasiktir bu. Gün içinde de aynısını yapar mış, oyuncaklarını alır, yatağıma girer, çoraplarını da çıkarır yatar(çocuk asaletli canım.) o yüzden her yatak /oda toplayışımda çıkan eşyalara bakıp, gülerim.

Kemer, cdler(izleyemediğim fimleri) , kitap (kime ne zaman ne verdiğimi hep unuturum) ve en çok da bilgisayarda yazdığım yazıları kaybederim.
Bugünkü dileğim bir şeyleri kaybetmeden evime varabilmek. Ama ondan daha önemli bir dileğim daha var; kendimi, az da olsa kalan masumiyetimi kaybetmemek. Siz de kaybetmeyin olur mu?

YAŞAMIN ÖĞLEDEN SONRASI

“Yaşamın öğleden sonrasının da bir anlamı olmalı, bu dönem yalnızca yaşamın sabahının acınacak bir eki olarak kalmamalıdır”(x)

Kundaktan kefene uzun bir yola çıktık.

Kalabalık yerde doğduk. Önce anaokulu, sonra ilkokul, ardından yatılı okullar, askerlik, hastane, yurtlar, iş hayatı derken hep kalabalıkta yaşadık. Birbirimize ne kadar kızsak da, tartışsak da; kimi zaman o curcunalı günleri özledik. Yalnızlık da güzeldi ama iki kelime konuşup, dertleşmek yarıyordu insana kim ne derse desin. Yalnızlık da bir yere kadardı hem.


Çocuklar büyüdü, evlendiler, İşten ayrıldık. Kariyer derdi, kiminle evleneceğim çocuğum olacak mı, başka bir şehre mi taşınsam? Hepsi, hepsi bitti. Tam hayatın öğleden sonrasını yaşıyoruz. Acele edecek, strese girecek, peşinden koşturacağımız işler bitti. Emekli olduk. Hayatın keyfini çıkaracağız. Koşuşturmaktan şimdiye dek apartmanın önünde bir erik ağacı olduğunu bile fark etmemiştik. Yağmurlu havalarda trafikte ne yaparım derdi olmadan, elimize aldığımız bir bardak çayla yağmurun yağışını keyifle izleyebileceğiz. Düşen sarı bir yaprağı, miyavlayan bir kedinin gözlerini, arkadaşımızla ağır ağır ettiğimiz sohbet eşliğinde içtiğimiz kahvenin tadına saniye saniye varabileceğiz. İşte o zaman anlayacağız yaşamın koşturmasında fark edemediğimiz güzellikleri. Şimdi tam da zamanıydı kendimizle baş başa kalmanın, özgürlüğün, hayatı dibine kadar yaşamının.


Gençlik hep beklentiler ve hedefler silsilesidir. Birileri bizden bir şeyler bekler, biz birilerinden bir şeyler bekleriz. Koşarız, hayal kırıklığı yaşarız, heyecanlanırız, ümit ederiz, olmaz, umutsuzluğa kapılırız . Şimdi hayatımızın öğleden sonrasında beklenti kotamızın hepsini doldurmuş olarak, hayat gurmeliği yapmak için buradayız.

Şimdi bu öğleden sonrayı keyifle değerlendirmenin tam zamanı…

Kimisi; ailesi olmadığı, ilerleyen yıllarda kendisine bakacak kimsesi olmayacağı için buraya geldiğini söylüyor. Başka birisi “ böyle geçinmek çok daha kolay, evde yalnızsın, yemek yapmak zorundasın, etrafında konuşacak insan yok, yakıttı elektrikti derken uğraşmak çok zor oluyor. “ Burada evde harcayacağım paranın yarısına yemek yiyor, yatıyor ve ısınıyorum, üstelik arkadaşlarım var” diyor. Kimileri de kendi isteği dışında “öyle gerektiği için” getirilmiş. Ortak bir nokta var ortada” huzurevi daha güvenli”.

Olumsuz yanları var mı?

Tabi ki var. “ Kendinle baş başa kalamıyorsun” diyor S.Bey, “belki ağlayacaksın, belki kimseyle konuşmak istemeyeceksin, işte bu çok zor oluyor, kendine ait özgürlüğün olmuyor.”

“Kimimiz iki kişi kalıyoruz, kimimiz dört kişi. İki kişi olanlar şanslı tabi.”

Bazı huzurevi konuklarının evi de varmış, zaman zaman gidiyorlarmış, “Özgürüm, istersem gelip burada kalıyorum, istersem geziyorum,aylarca gelmiyorum, kimse karışmaz “ diyor. Onlar için sosyal bir hayat burası. Devletin onlara layık gördüğü 700 TL ile insanca yaşayabilmek için en uygun yer.

Açıkça söyleyeyim, arabaya binmeden önce zar zor yürüyen, iki büklüm insanlarla karşılaşacağımı düşünmüştüm. Kendimi ona göre hazırlamıştım. Ben gayet neşeli, konuşkan, bakımlı bu insanları görünce şaşırdım. O yüzden onlarla vakit nasıl geçti anlamadım. Beni bulunduğum çerçeveden çıkartıp başka bir yere yapıştırdılar. Onlar anlattıkça gözlerim onların gözüyle görmeye başladı bir süre.

İpek gibi saçlarınızın hiç beyazlamayacağını sanıyorsunuz değil mi? Ya da pırıl pırıl cildinizin hep öyle taze kalacağını .. Buruşmayacaksınız..Yaşlanmak size hep uzakta değil mi? Hiç uğramaz sandınız onu. Onların da kırmızı mini eteklerle, daracık kotlarla 34 beden olarak gezdiklerini; şu elinde bastonla zar zor yürüyen dedenin bir zamanlar ağaçlara tırmandığını, yüreğinin aşk ateşiyle yandığını hayal edemediniz değil mi?

Çok uzak sanıyorsunuz, biliyorum. Okulunuz bitecek, işe gireceksiniz, iş yerinde iyi bir yere geleyim, para kazanayım, paramla iyi bir araba alayım, ev alayım, hadi bir de yazlık alayım, evleneyim, çocuk yapayım telaşıyla ömrünüzü harcayacaksınız. Sonra her gün biraz daha çoğalacak beyaz saçlar; önceleri önemsemeyecek “amaan boşver” diyeceksiniz. Sonra bir sabah gülerken göz kenarındaki o derin çizgiyle karşılaşacaksınız, bir süre bakacaksınız, gülmek isteyecek ama gülünce yüzünüz kırışacak diye gülmeye çekineceksiniz. Çünkü hep pırıl pırıl saçlarla , saten gibi bir ciltle yaşamak istediniz. Hep orantılı, hep düzgün bir vücudunuz olsun istediniz. . .

Bir gün gelip fiziksel güzelliğin sadece ruhun bir örtüsü olduğunu, onun da bir gün toprağa karışıp çürüyeceğinin farkına varacaksınız ve işte o an; güzelliğin çok da önemli olmadığına karar vereceksiniz

Hiç bir güzellik kalıcı değildir onu ruhumuzla beslemezsek eğer.


Servet Hanım”la ilk karşılaşma anında “ben gençken gerçekten çok güzeldim, bir bakan bir daha bakar, dakikalarca bakardı “ derken ona inanmakta hiç zorluk çekmiyorum. Ses tonu, konuşurken kelimelerle oynaması, hiç teklemeden, hiç düşünmeden ezberlemiş gibi bir çırpıda anlattığı hayatını dinliyor ve kendimi oraya biryerlere oturtturuyorum, ben de yaşıyorum onun hayatını.

“Bana prenses muamelesi yaptı o” dedi. “Beni hiç bıkmadan, hiç doymadan sevdi”. Kim mi? Hayat arkadaşı, kocası. O kadar çok sevilmiş ki; bir daha başka birisiyle evlenip, bu büyük bu görkemli aşkı aldatmak istememiş,

“O vardı benim için sadece” dedi. “Hiç attan inip eşeğe binilir mi?. Bundan sonra ben kiminle tanışsam onun tırnağı bile olamayacaktı, biliyorum, O yüzden hayatımın kalanını da onun mezarına giderek, onunla konuşarak, onu içimden hiç çıkartmadan yaşadım, yaşıyorum…”


Çok başarılı bir doktor olan eşi, Servet hanımı, ziyaretine gittiği arkadaşının çalıştığı hastanede görmüş ilk. Ve hemen şu cümleyi söylemiş başhekime; “Kim bu? bu ne güzellik, nasıl birisi?, Ya bununla evlenirim ya hiç kimseyle”. Tabii bunu evlendikten sonra öğreniyor Servet hanım.

O zaman çok başarılı bir hemşire olan Servet Hanım, ailesinin çok köklü bir aile olması, ve kendi ailesi tarafından da uygun bulunması sebebiyle evlenme teklifini kabul etmiş. “İyi, olsun madem” demiş ( bunu kahkahalar atarak söylüyor.) “Nasıl yani, senin kalbin pır pır etmedi mi onu görünce?” dedim. “Ben kolay aşık olmam, o bana aşıktı, bu daha güzeldi “ diyor. (Evet Servet Hanım haklıydı belki, sevilmek daha güzeldi.)

“Gazinoya giderdik, Türk Sanat Müziği’ni çok severdi eşim. Sahneye en yakın masaya otururduk ama o mutlaka ve mutlaka arkasını sahneye, yüzünü bana dönerdi, neden biliyor musun? Eşi; “neden sahneye döneyim ki, ses arkamda, güzellik burada. Bu güzel sesi dinlerken, seni seyretmek bana çok zevk veriyor, en güzel manzara karşımda , ben neden sahneye döneyim ki” diyormuş.. Of of…

O kadar içten anlattı ki; bize böyle bir aşk nasip olmadı, olmaz da artık diye geçirdim içimden. (Hay Allah! Ağlama kızım şimdi, dakika bir. Herkes sana bakıyor, bak arkadan da fotoğraf çekiyorlar sanki.)

Otuz beş yaşında bir çocuğuyla dul kalmış. “Belki beni erken kaybedeceğini hissettiği için bu kadar çok sevdi “ diyor, ben de böyle düşünüyordum.

“Çok frapan giyinirdim, özel terzilerde diktirirdim kıyafetlerimi” diyor. İncecik topuklu ayakkabılar, ince çoraplarla, iki dirhem bir çekirdek, saçlar yapılı ve bol makyajlı gezerdim hep” diyor.

“Ben de bunu çok istiyorum ama.”..

“Ama şimdiki ortam böyle değil yavrum, eskiden İstanbul İstanbul’du, şimdi giysen dönüp bakarlar, rahatsız olursun.“Gitgide ilerliyoruz, gelişiyoruz desenize” diyorum. “Yaaa, sorma “diyor. Sohbetimizin bitmesine yakın;

“Lütfen Kadın kollarına katıl, siyasete karış biraz, ben kadınları siyasete çok yakıştırıyorum “ diyor ayrılmadan bana. (CHP Kadın koluna katılıyorum bir iki gün sonra)

Bu hikayeden çok etkilenmiş bir halde, başka bir hikaye arayışına giriyorum. Biliyorum ki anlatacak çok şeyleri var, öğrenecek çok şeyimiz var. Yemek masasındayken öyle güzel vakit geçiriyoruz ki, insanın karşılıksız çıkarsız karşısındaki insanın gözlerine bakabilmesi çok huzur verici.

Onlar hiç acele etmiyorlar, bir yere yetişmeye çalışmıyorlar ya, ben bu yüzden olgun insanlarla konuşmayı çok seviyorum. Her şeyden önemlisi: insanlardan sevgi dışında bir beklentileri yok. Zaman onlarla yavaşlıyor, dakikaları hissederek yaşıyorum.

Tam da olması gerektiği gibi aslında.

“BEN DERSİM”İ YABANCI ÜLKE SANMIŞTIM, GÜLME !


Hasan Kul, benimle tanışır tanışmaz, “biliyor musun ben 800 kişiye yemek yaptım Bolu’da, Ulus’ ta “ diyor. “Yıllarca çok çalıştım, hasta kardeşime baktım, onun kocasına baktım, sonra evi sattılar, ben de buraya geldim, N’apalım. Böyleyiz işte.

Eliyle ağzını kapatarak, kulağıma doğru eğiliyor, çok gizli bir şey söyleyecek diye düşünüyorum. “Ben aslında Tunceli’liyim, onun eski adı Dersim’di. Ben hep Dersim”i yabancı bir ülke sanmıştım küçükken” diyor. Gülünce de elinle ağzını kapatıyor kimseler duymasın gibi. , “Okuma yazma bilmem, bir de Alevi’yim ben diyor..”

“Sana bir şey söyleyeceğim bak” diyor omuzumdan dürterek “ ben bu sabah damat traşı oldum, mis gibi, benimle fotoğraf çektirir misin, şöyle ben başbakan gibi oturayım, bacak bacak üstüne atayım he olur mu, olur mu? Sen de bana biraz yaklaş ama yanlış anlama olur mu “ diyor. Senden rica ediyorum”

“Tabii ki olur” diyorum, bir fotoğraf karesine girmenin onun için ne kadar önemli olduğunu düşünerek gülümsüyorum. İki poz veriyorum onun için. Ama bunları mutlaka getir” diyor.

Önemli olan hayata yeni yıllar eklemek değil, yılları hayata eklemektir.

“NE OLUR YÜZÜM GÜZEL ÇIKSIN, GÜZEL ÇEK.”

Kumru teyze mi desem, nine mi, yoksa sadece Kumru mu, karar veremiyorum. Bir yanı beş yaşında çocuk sevinci, bir yanı çekilmiş sıkıntılardan yorulmuş yaşlı bir beden. Beyaz saçlar ona o kadar çok yakışmış ki,; saçlarımı boyamamaya karar veriyorum onun gibi güzel olacaksam .

Fotoğraf çektirmeyi çok seviyor bizim Kumru”muz. Kumru teyzemi alıp Doğa Tatil Köyü’nün bahçesinde fotoğraf çekmeye ve sohbet etmeye gidiyorum. Bazen baş örtüsünü çıkarıp poz veriyor, bazen de paltosunu ıslak çimlerin üstüne bırakıp, kırmızı kazağıyla objektife gülümsüyor. Karşımda hayatı seven, zevk almasını bilen bir Kumru Teyze var. Fotoğraf çektirmekten çok hoşlanıyor.

Tam o sırada yağmur hızlanıyor, bulunduğumuz yerden manzara mükemmel, Aşağıda yeni açmış bahar dalları, geçen yazdan beri dinlenmeye çekilmiş havuz, göldeki ördekler ve mükemmel bir sessizlik. Derin bir nefes alıyorum, “sen de çek içine” diyorum. Derin nefes alıyor ” çok güzel” diyor, tam bunu derken hıçkırarak ağlamaya başlıyor.” Allahım, sana çok şükür, yaşamak çok güzel, bana buraları gösterdiğin için sana şükürler olsun” diyor.” Ben yaşlandım diye üzülüyorum ama yaşlı olmasam buralara gelemeyecektim ki “ diyerek kendi kendine de teselli veriyor.. Beni de ağlatıyor, hay Allah. O kadar güzel, o kadar doğal ağlıyor ki; bu anı kaçırmak istemiyorum, gözlerimden akan yaşlarla basıyorum düğmeye. Yine de esprisini yapıyor ama.. “Bak, güzel çek “ diyor, “güzel çıkmazsam yırtacağım, sakın yüzüm buruşuk çıkmasın” “Aaa, aşkolsun, sen çok şekersin” dediğimde; “doğru söylüyorsun değil mi, alay etmiyorsun benimle” diyor.

Haddime mi?

Kumru teyzemin yüzünde gördüğüm yaşam enerjisi, hala renkli kıyafetler giymek istemesi, benim küpelerime hayran kalması, bir kadının/insanın ne kadar “benden geçti artık” dese de derinliklerinde “ aslında hiç bir şey geçmedi, sadece tenim buruştu, vücudum değişti ama ben hala güzel olmak, beğenilmek istiyorum “ düşüncesini ulaştırıyor bana. Sadece yavaşlıyoruz, durmuyoruz. Arada sırada takılıp, tekliyoruz ama durmuyoruz. Durursak yaşam bitiyor.

Yine geleceğim sana Kumru teyzem, kırmızı bir atkı ve kırmızı küpelerle hem de.))

SON BOMBAM da ;

“Facebook ve hotmail adresin var mı?”diyen teyzemizden geliyor. Kendisi seramik sanatçısı, beni sergisine davet ediyor. Ağzım açık kalınca,“Facebook kullanmıyorsan bu mailden bana ulaşabilirsin” diyor. “Bravo sana” diyorum, “bravo” “Ne yapalım eski arkadaşlarımı buluyorum oradan” diyor. Nasıl hoşuma gidiyor, nasıl…Ona sarılırken öbür taraftan Kumru Teyzem eliyle bana işaret ediyor, “başkalarıyla ilgileniyorsun , küstüm sana “ diyor. Ay çok şeker bunlar…

“Fotoğraflarımı getirmeyeceksin biliyorum, senden öncekiler de çektiler. Geleceğim geleceğim dediler, gelmediler” diyor küçük bir çocuk gibi. “Söz verdim ama söz verince gelirim” diyorum. ..

Vedaları sevmem. Veda zamanını mümkünse yaşamam. Kaçarım.. Ama bu sefer kaçmak mümkün değil..Onlar her yanımda. Sağımda solumda. Sürekli ilgi istiyorlar, sürekli konuşmak istiyorlar. Ben de yaşlanıyorum. Bunu engellemek mümkün değil. Yüzlerine hüzün düştü. Yağmur çıldırdı..Otobüsteki yerlerini i alıyorlar. Camdan yüzlerine bakıyorum. Doğa Tatil Köyü’nü çok sevdiler. Keşke daha güzel bir havada da gelsek diyorlar. Belli ki tam keyfini çıkaramadılar. Ama ben içimde benzerini tatmadığım duygularla dolu olarak arabaya biniyorum. Bir kaç hafta boyunca onlar aklımdan hiç çıkmıyor…Yine gidip göreceğim ben bu tatlı arkadaşlarımı…Beklerler beni, onları bekletmemem lazım….


(x): Carl Jung

SPOR SALONUNDAN HABERLER

Akşam en güzel kıyafetlerimi giyip spor salonunun yolunu tutmuşum. Hiç öyle adam kesmek adetim değildir. Zaten hepsi bebe kıvamımda. Onların dışındakilerde saç sakal bembeyaz ya da evliler filan var. (Gerçi en çok da evliler aranma pozisyonunda ya, neyse.)Spor salonlarında bana malzeme çok. Tam seyirlik anlayacağınız. Onların saçmalıklarına bakayım derken, spor yapma saatim uzuyor. Görme kızım bunları , önüne bak diyorum: lakin kime diyorum...of of

Bir kenarda en fazla 19 yaşında hatun kendini parçalıyor, erkekleri kesmekten hareketlerini yapamıyor. Saçlar upuzun , salmış onları , dudaklarda ruj, boynunda deri iplerden böyle kat kat bağlanmış bir kolye, Üstünde dışarıda giyilen,kolsuz, dökümlü bir penye. Hatun kilosunun beş katı ağırlığı kaldırmaya çalışıyor. Kaldıramıyor tabi, etrafa bakıyor, yardım istemeye çalışıyor ; neredeyse ”ay çok zorluyorum kendimi, bir ilgilenin benimle, aferin falan deyin, bişey yapın “ havalarında. Ya neyse hatun 19’unda normaldir diyorum.(Bu kızı ayrıca soyunma odasında gördüm memelerini herkese göstere göstere geziyor. Biz onun yaşındayken ayak parmağımızı göstermeye çekinirdik beeaaa))

Yan taraftaki çocuk, koşu bandında kendini parçalıyor. Bir yandan da havalı havalı benim rakamlara bakıyor. Kaçta çalışıyorum , kaç kalori harcamışım vs.. Böyle atlet giymiş, her yerinde dövme, bakış tepelerde. “Bütün kızlar bu vücudun peşinde “ havalarında. “Yerimmm seniiii, ergenim “diyorum ona (gözlerimle.))

Bir tane kız böyle ben diyeyim tepsi, siz deyin çamaşır leğeni. Beyaz bir eşofman giymiş dapdar, içinde de götsüz külotlardan var. Aman yarabbim!! o koşu bandını ben hiç böyle kullanmamıştım. O kıçını nasıl bir çalkalayış öyle. Kaslarını zorlamaktan bütün gece uyuyamamıştır tahminen. Beş dakika boyunca izledim arkadan, daha ne kadar sallayacak diye. Hatun azimli, yorulmadı valla.

Oh my god!! . Bir tane daha. Yer hareketlerinde üstün başarılı bir hatun(Muhtemelen hayatı böyle algılamış. Sallan, yat, yuvarlan) Yüzüstü duruyor, bacak bükülü , kaldır , indir. O Her kaldırışta portakal rengi götsüz külodu gözükecek diye sekiz oluyor hatun. Kaldır, indir, don gözüksün, hooop. Kaldır, indir , don gözüksün.

Şimdi bisikletteyim. Tek başına ,kendi halinde bir çocuk. Hani sümüğümü atmam cinsinden, tipim değil. Sadece baktım, selam verip bisikletteki yerimi aldım.
Amanınn... vermez olaydım o selamı, yanımda bir karaltı belirdi. Bir kadınımsı varlık. Şeytan dürter gibi gözümü çevirince o “sümüğümü atmam çocuğa” sarıldı. Yanağından öpüyor terli terli. Gözler bende. Parmağında yüzükler. Ay kocan senin olsun yavrum. Ondan bende bi dolu var . Üstelik terli terli halimle hiç çekici olmadığımı(gerçekte benden hiç su çıkmaz, terlemem öyle ) ama kendimi yine de ıslak hissediyorum.
Aman yarabbim! çocuk çekiliyor kenara, bu sıkıştırıyor, adamın yaptığı tek şey bisiklete binmek yani. Hani "baaak bende bundan var, sen tek başına koşuyorsunnnn" havasında. Aman al çirkin kocanı, istediğin gibi seviş canım.

Çıkmama aşağı yukarı yarım saat kaldı. Su içeyim bir kenarda diyorum. Kapı tarafında bir varlık belirdi. Ohh yarabbim! Tam tipim. 1.85 boylarında taş, Yaşını bilemedim. 30 da olabilir 35 de. Pırıl Pırıl cilt, havalı havalı duruş. En azından seyretmesi güzel olur bunu. Yapsın bakalım hareketlerini nasıl yapıyor, kasıyor mu kendini. Cool mu , yavşak mı? Birkaç harekette yan yanaydık hep. Yandan yandın bakıyor hiç oralı değiliz ikimiz de. Ağırlıklar desen tonla, nasıl kaldırıyor o adeleli kollarıyla. Öyle hiç sevmediğim kolsuz t-shirtlerden de giymemiş. Lacivert şort, beyaz adidas üst. Kıl oranı normal. Herşey güzel – güzel di- öyle olacaktı, bi dolu hayal kurdum. Çıkışta cafede kahve içip ona fal bakacaktım. Ben hareketlerimi tamamlamıştım neredeyse. Bu böyle ağırlıklara bir abandı o esnada yere çömeldi, götü attı arkaya , Allah'ım lütfen daha fazla ileri gitmesin, çirkinleşmesin derken; o gittikçe çirkinleşiyordu. Sıçar pozisyona geçti o ağırlığı kaldıracağım diye, o yüz nasıl kasılda yarabbim; köpek dişler çıktı mı ortaya. (O anda benim bakışımdaki o aptal ifadeyi kimler gördü bilemiyorum, nasıl bir hayal kırıklığıydı yüzümdeki göremedim ) Gitti tüm heyecanım. Öyle götü havada kaldı. Allah bilir o anda osurmuştur (çok afedersiniz ama tam da hissettiğim buydu). Bir koku geldi çünkü burnuma tarifsiz. Bittin sen güzelim bittin bi de bana bakmaz mı tip tip o ağırlıkları kaldırdıktan sonra. Bundan sonra o çocuğu hayalimde hep o sıçar(çok afedersiniz ama..) pozisyonda hatırlayacağım.





http://www.timsah.com/Tangali-kizlar-spor-yaparsa/prVddC3POcP

OH BE ...

Bir adama haketmediği bir sürü anlamlar katıp, onu hayali bir varlık haline dönüştürüp aşık oluyoruz ya .. hani kıçı kırık sıradan bir adam birden Yunan heykellerine dönüşüyor ya, hayatımızda gördüğümüz en romantik, en sempatik, en çekici adam oluyor ya -aslında hiç de öyle değilken- ..Bunları herkes biliyor, yaşıyor tamam ama , ben asıl ikinci kısmını daha çok seviyorum.

Kaybetmek korkusu biter ya hani; hani, “amaaan …. sevmiyorsan sevme beni , sen kimsin yaaa, senden başka sevgiyi hak edecek o kadar çok adam var ki" diyorsun ya, hani artık ona kendini beğendirmek için harcadığın enerji, kuvvet, sabır, artık tükeniyor ya.. O’ndan tamamen vazgeçip, bu işin olmayacağına inanıyorsun ya. İşte o zaman nasıl sonsuz bir huzura eriyorsun Ohh!!.. çok şükür Allah’ım bitti diyorum, bitti ve rahatladım diyorsun.

O varken nasıl da huzursuzmuşum. Ya kaçarsa , ya giderse, Ya tek başına yaşıyorsam bu heyecanı demekten içim daralmıştı günlerdir. Aradı mı aramadı mı, neden ilgilenmiyor.. bıdı bıdı vıdı vıdı..

Nasıl da fark etmemişim , al işte bak. Patates gibi suratı var, bak burnu da kocamanmış, üstelik dişleri de çirkin, ay koca götlünün teki bu, pis pis de kokuyordu, geceleri de horluyordu.. Yaaa bu da normal insanmış, osuruklunun tekiymiş, ne aşkı beee , bu adamın kendinden haberi yok, kişiliği gelişmemiş, kendini filozof sanan bir beyinsizmiş diyorsun, çünkü sen de onun artık insanüstü bir varlık olmadığını kabul ediyorsun ve huzura eriyorsun ….

O zaman, makyaj biraz daha hafifliyor , etek boyları normale dönüyor, topuklar düzleşiyor, ince çoraplar kotona geçiyor, Saçlar fönlüden atkuyruk modeline dönüyor, telefonlar ,mesajlar azalıyor. Güneşli bir günde yanıma almak istediğim kişi O olmuyor.ve ben kurtuluyorum o zaman aşkımın şiddetinden, beni köleleştirmesinden, hayatımı O’nun saatlerine gore ayarlamaktan…..

Suşi lerden tarhana çorbasına, Çin böreğinden ekmek arası bişeylere, Fındıklı vodkadan “dolapta bir şeyler olacak, bak’a dönüşüyor ikramlarım. O zaman bi rahatlıyorum bi rahatlıyorum. Kendimi sevmeye başlıyorum. Öyle çok seviyorum ki kendimi, bak ben bu aşkı BİLE bitirmeyi becerdim. Sana olan aşkımı öyle bir bitirdim ki, bunu sen bile beceremezsin diyorum. Senin hiç hak etmediğin o vahşi tutkumu da, o köpekliği de bitirdim ya ben, helal olsun bana diyorum. O zaman kendime bayılıyorum , aynaya geçiyorum “ bak ulan , kendini bak , neyin eksik, neyini beğenmiyormuş. O hayatında bunları görmüş mü diyorum. Ve kendimle gurur duyuyorum o an. Senden değil , tutkumdan vazgeçirebildiğim için kendimi…

Yakıyorum bir keyif sigarası, alıyorum yanıma patosları, çitosları, biramı, açıyorum “Desperate Housewifwe’ı, dünya güzel oluyor o an…ve herkes…siz de Kaale almayıp, ilgi göstermediğim İYİ KALPLİ ADAMLAR, sizin değerinizi anlıyorum o zaman. gözüme güzel görünürsünüz..

AYFER SEVİL HANIM ve DİĞERLERİ

Çekirdek çıtlatarak, Pazar günü sahilde başıboş gezen Mehmet Efendinin karısı Ayfer. Nedense bu apartman görevlilerine hep “Efendi” sıfatı eklenir, nedenini bir türlü anlayamadım. Yaptığı iş küçümsenmesin diye eklenen bir yüceltme sıfatı mı, yoksa tam tersi; yücelteyim derken, Efendinin yapmacık bir saygı ifadesine dönüşmesi mi? karar veremedim.

O kapıcı Mehmet efendi bir kenarda dursun, onunla şu anda işim yok. Beni ve sizi ilgilendiren Ayfer olmalı.

Ayfer, memeleri çıktıktan , adet gördükten sonra, “ artık vakit geldi” diyerek başı erkenden bağlanan , Orta Anadolu’dan gelmiş bir kadın. Gözünü kendisinden on beş yaş büyük Mehmet Efendi de açmış. Henüz sevgilisi bile olmadan kocası olmuş. Mehmet Efendi, onu kaptığı gibi soluğu İstanbul’daki bir apartmanda almış. Şehir hayatını, çalışan kadınları, süsü püsü, bu apartmanda öğrenmiş.

Ayfer tutkulu aşkları ,gizli buluşup , sevişmeleri hayal ettimi hiç bilmiyorum. Belki de etmiştir bakmayın saf saf göründüğüne. Biri elinde, biri karnında çocukla yaşamak onun en büyük hayali miydi, onu da bilmiyorum. Hayal kurar mıydı?, var mıydı hayalleri? ondan da emin değilim. Ama bildiğim şu ki, Sevil Hanım o apartmana geldikten sonra Ayfer değişti.

Bir gün bir konuşmamızda, “Sigortamız da var, çok şükür” dedi. En büyük hayali sigortalı olmak mıydı yoksa?

Doğru ya, yaşamak için; yemek yemek, uyuyacak sıcak bir ev bulmak, kaynana ve kayınpederden uzakta yaşamak, bir de oyalanacağı çocuklar yapmaktan başka, ne gerekebilir di ki?

Ayfer, kitap okumaz, barlarda içip içip dağıtmaz, arada sırada eski aşkını düşünüp ağlamaz. Ayrı kaldığı sevgilisine mesajlar atmaz. Ama o da kadın işte. Onun da ruhunda yok mudur alevlenmeye hazır bir kıvılcım?

Birden onu gözümde, tombul memeleriyle, bir bar taburesinde oturup, barmenden içki isterken canlandırdım. Çok komik geldi. Bira bardağını kafasına dikmiş, diğer elinde ağızlıklı bir sigarayı tüttürürüyor, yanına gelen yalnız erkeklere göz ucuyla bakıp, havalı havalı gecenin tadını çıkarıyor... Bar çıkışında da, bir taksiye binip, yalpalaya yalpalaya kapıcı dairesine geldiğini, uyuyan kocasının yanına kendini atıp, “ yok be Mehmet, aşk meşk yok, varsa yoksa yatağa atmak karıları... erkeklerin tek isteği bu.” dediğini ve sonrasında Mehmet efendinin suratını, o daireden ne gibi gürültü patırtı geleceğini düşünüyorum. Yüzümde çarpık bir gülümseme beliriyor..

Mehmet Efendiye geçen gün sahilde rastlamış bir arkadaşım. Kırmızı kamyonetinin içinde, yarısı sarı, yarısı siyah saçlı bir kadınla konuşuyormuş.
“Tek başınaydı, Ayfer yoktu” Dedi. “Allah allah” dedim.

Son günlerde hareketlerinde ve giyinişinde bir tuhaflık vardı zaten, çöpleri alırken surat asıyor, paçaları kesik kotlar giyiyordu. İyi akşamlar desem bazen cevap bile vermiyordu. Herkes bunun farkındaydı. Herhalde bana gıcık oluyor diye düşündüm. Aşık mıydı yoksa başka bir kadına? Nerde buluşuyorlardı peki bu kadınla? Ayfer durumu biliyor muydu? O kadına cep telefonundan mesaj atıyor muydu?
...Ayfer onunla geceleri sevişmiyor, ona sevgisini vermiyor diye mi Mehmet Efendi bu kırçıllı saçlı kadına aşık olmuştu? Yoksa aşk falan değildi de, sadece para karşılığı bir beraberlik miydi?...

Ayfer’e gelince, o, bir arayış içinde olamazdı. Hayat ona bu kadarını vermişti, başka bir erkekle, başka bir seçenek, ancak filmlerde olurdu. Elindekilerle yetinecek, Alp’le birlikte kahvaltı edecek, onu okula yollayacak, okul çıkışında da diğer veliler gibi o da çocuğunu bekleyecekti. Pazar günleri de, ellerinde çekirdek paketleriyle , Mehmet efendi önde, o ve oğlu arkada, sahil boyunca etrafa baka baka, birbirleriyle hiç konuşmadan yürüyecekler. Yolda yürürken diğer apartmanlarda çalışan kapıcı arkadaşlarına rastlayacaklar, sağdan soldan konuşacaklardı. İşte Ayfer’in parlak şehir yaşantısından anladığı buydu...

Kocaysa koca , erkek evlatsa erkek evlat vardı işte. Arada bir iri memelerini mıncıklayarak kısa sürede sevişirdi ya Mehmet Efendi, tamam işte. Seks hayatları da harikaydı ya, tamam.. Ayfer bazen üşenirdi sevişmeye .”Hava soğuk , su ısıtılacak, yapma şimdi” derdi ama Mehmet Efendi takmazdı bunu. Ayfer’in ne istediği değil, onun ne istediği önemliydi. Kocası kısa sürede işini bitirir, arkasını dönüp horlaya horlaya uyurdu. Karşı apartmanın kapıcısına dert yanarken duydum bir gün “ Kendimi tavuk sanıyorum bazen, o da horoz, üstüme çıkıyor, bir iki debeleniyor sonra susuyor. Bunda yakınmadan çok, eğlenir gibi bir hava sezmiştim. Üzülmüyordu, Terapiste gidip” ten uyumu yok”, “orgazm olamıyorum” diye anlatmıyordu.

Oysa üst kattaki Sevil Hanımın uzun uzun seviştiklerini biliyordu . Bazen sesleri, inlemeleri, gülüşmeleri Ayfer uyurken kulağının dibine kadar geliyordu. Uykusundan uyanıp, kulak kabartıyor ve kalp atışları hızlanıyordu o zamanlar. “Allah , Allah, neden böyle atıyor kalbim, ben bu sesleri duyduğumda ?” diye düşünüp şaşırıyordu. Yanakları büyük bir suç işlemiş gibi kıpkırmızı oluyordu. Adam, kadına, bu kadar inlemesi için ne yapıyordu acaba ? Ayrıca onların sevişmeleri uzun sürüyor da, onunki neden kısacık oluyordu?

Bir keresinde Sevil Hanıma temizliğe gitmişti. Onun odasına girdiğinde yatağının üstünde, satenden koyu mor bir gecelikle, arkası ip şeklinde bir külot görmüştü. Utanarak eline almış, küloda bakmış, çok ilginç bulmuştu bu kıyafetleri.
Acaba bunları giydiği için mi uzun uzun sevişip, böyle sesler çıkartıyordu Sevil Hanım?
Çok korkmasına rağmen, o geceliği ve külodu giymiş, aynada kendini seyretmişti. Bembeyaz teninde mor gecelik, muhteşem olmuştu. Televizyonlarda kadınların, sık sık yakındıkları o selülözlü şeylerden yoktu kalçasında.” Ben de bunları giyince çok güzel oldum” diye düşündü. Göğüsleri geceliğin yakasından taşmıştı.” Başkaları da görse böyle, beğenirler mi acaba beni?” dedi. Başka bir erkeği heyecanlandırıbilir miyim acaba bu kıyafetlerle? Başörtüsünü de sıyırdı, gece gibi saçları belindeki gamzelere doğru su gibi aktı.
Ellerini yavaşça göğüslerinin üzerinde gezdirdi, kendi göğüslerini bir erkeğin okşadığnı hayal ederek yavaşça, yoğururak okşamaya başladı.bir erkeğin göğüslerden aldığı zevki tahmin etmeye çalıştı. Göğüs uçları tomurcuklanınca heyecanı daha da arttı. Şimdi film çeviren artistler gibi çok çekici olduğunu ve onu izleyen erkeklerin büyülendiğini hayal etti. Geceliği yavaşça sıyırdı, yaptığından derin utanç duymasına rağmen bu oyunu oynamaktan vazgeçmedi. Dudaklarını utangaç ama seksi bir ifadeyle araladı. Filmdeki kadınlar hep böyle bakıyorlardı erkeklere.

Saten geceliği sıyırıp, eli tam bacaklarının arasına geldiğinde, bu oyunun daha da heyecanlı bir hal alacağını düşündü. İçindeki uyuyan dereler çağlamaya başlamıştı, kendi istediği dışında bacaklarının arasından sürekli taşıyordu. Yavaşça, şimdiye dek kocasının hiç dokunmadığı yerlere dokununca , karnının altında bir yerde bir yangın topunun dolaştığını hissetti. Dokunuşları hızlandıkça, ağzından isteği dışında çıkan inlemenin kendisine ait olduğuna inanamadı. Sonra, hep sıktığı sesini bıraktı, o yabancı ses kulaklarına bu kez daha da kuvvetlenerek, duvarlara çarpıp, yankılanarak geldi .

Aynada, ellerini bacaklarının arasında gördüğünde, ne zaman yatağa uzandığını hatırlamadı bile. Kendi güzelliğine hayran olmuştu, bacaklarının arasında genç ve güzel bir erkeği hissettikçe, yerin dibine geçiyor, düşündükçe artan bu ıslaklığa şaşırıyordu. İyice yapışkan, sudan bir varlığa dönüşmüştü Ayfer o yatakta.

Tam derin bir çığlık dudaklarının arasından çıkmıştı ki, telefon çaldı. Gecelikle üstünü örtüp, yataktan öyle bir kalkışı vardı ki, cümle alem onu görmüş gibi hissetti. Çalan telefona tir tir titreyen elleriyle cevap vermeye çalıştı. Ama sesi o kadar titrek ve boğuktu ki, Sevil Hanım telefonun öbür ucundan “Ayfer, sen misin?, İyi misin? , Bir şey mi oldu ? “ diye sordu.
“Haa Sevil Hanım, benim benim, buyrun” dedi.
“Kızım nefes nefesesin, bir şey mi oldu ?”
“Yo, yok” dedi Ayfer, “ Balkonu yıkıyordum da telefon çalınca koşuverdim.”
“ Hee tamam, koşma sakın öyle kızım, ayağın kayar, düşersin bir yerlere sonra” dedi Sevil Hanım.
“Tamam tamam, siz merak etmeyin” dedi, bir eliyle orasını burasını kapatırken... Hiç böyle çıplak konuşmamıştı telefonda.
“ Odada Tuğrul’un lacivert takım elbisesi var, onu temizleyiciye verir misin?” diyecektim .
“Tabi tabi Sevil hanım, veririm. Diyerek kapadı telefonu Ayfer.
Tüm bu yaptıklarını Sevil Hanım görmüş gibi telefonda konuşamamıştı utancından. Hemen yatak odasına gidip kendi kıyafetlerini giydi. Geceliği bir kenara katladı. Nefes nefese kalmıştı,bacakları titriyordu. Ama işine devam etmesi lazımdı. Yoksa ne yaptığını anlar, rezil olurdu....



AYTEN;

Sekiz kardeş ve onların karılarıyla yaşamak onu bıktırmıştı. Köyden çok isteyen vardı onu, temizdi, namuslu bir kızdı, iyi huyluydu. Ama o burada yaşamak istemiyordu, ne olursa olsun, düzenli maaşı ve sigortası olan, ayrı bir evde yaşayacağı biriyle evlenecekti. En kötüsü bile olsa bu evden kurtulmak, sarayda yaşamak gibi güzel olurdu. Bu insanlardan uzaklaşacaktı.
“Çocuklarım olur, onları okula yollarım, yakalarını ütülerim, kızlarımın saçlarına bembeyaz kurdeleler takarım. Beni göndermediler okula ama, ben onları mutlaka okutacağım. Gündüz temizlik yaparım, akşam kocam gelmeden yemekleri pişirip, sofrayı hazırlarım, düzenli bir hayatım olur” diye düşündü çamaşırları asarken.

- Ayteeen, bayılıyorum kızım sana, senin kadar beyaz çamaşır yıkayan yok bu köyde. Kalbin gibi çamaşırların da beyaz
Diye laf attı karşı komşu Hamdiye teyze.
Hamdiye teyze, köydeki diğer kızları pek findirdek bulurdu. Onun gelini, temiz, namuslu, efendi olmalıydı. Çok istiyordu Ayteni oğlu Hurşit’e almayı ama Ayten istemiyordu bu köyde kalmayı. Oğlu da sevdalıydı Ayten’e, Ayten de yakışıklı buluyordu onu ama bu iş olmazdı...

Evin tüm yükü Ayten’deydi. Gece yatağına yatıp, rahat bir uyku bile uyuyamazdı çoğu zaman. Mutlaka birileri bir şey ister, ona ihtiyaç duyarlardıı gece yarısı bile olsa. Bütün gün ev ve bahçe işleriyle uğraştığı yetmezmiş gibi, gece içip içip, eve sarhoş denen ağabeylerinin peşlerini toplamak, üstlerini başlarını değiştirmek bile ona düşüyordu.

Yine yorgun bir gecenin sonunda, her gece içen ağabeyleri eve dönmüş, nara atıyorlardı. Bütün gün uğraşıp, temizlediği kilimin üstüne kusuverdi birisi. Her yer berbat olmuş, evin içi iğrenç kokmuştu. Ayten o kadar sabırlı olmasına rağmen o gece taştı sabrı ve “Allahım” dedi ellerini yukarı kaldırıp, “ bana böyle içen bir koca vereceksen al canımı öleyim daha iyi” diye dua etti.
(Duaları tuttu ve hiç içki içmeyen bir adamla evlendi. )

Ertesi sabah yorgunluğunu atamamışken , sabah altıda uyandı. Ahırı temizledi, inekleri sağdı, sütü ocağa koydu, evdeki gelinler, kardeşleri, ağabeyleri uyuyorlardı. Bir baktı, annesi çarşafı atmış üstüne, kapıdan çıkıyor
- Anaaa, nereye sabah sabah ?
Dedi üzülerek.
- Şehre iniyorum, biraz yumurta ve süt satacağım , ordanda ablana uğrarım, Cuma günü gelirim
- Ana bir sürü iş var , ben yetemiyorum artık bunlara..
- Yaparsın becerikli kızım, sana güvenmesem gider miydim ben?
Diyerek kapıdan çıkıp gitti, avludan uzaklaşmasını üzüntüyle seyretti Ayten.
Ayten yine bir dünya dolusu işle tek başına kalmıştı. Ne konuşacak kimsesi kalıyordu evde, ne de ona yardımcı olacak biri. Annesi yokken, yengeleri elini hiç bir işe sürmüyorlardı. Yemek yiyip kalkmayı, konu komşuya gitmeyi, dedikodu yapmayı seviyorlardı yalnızca. Ağabeyleri bütün gün aylak aylak geziyorlar, babalarının borç, harç açtığı bakkalı işletmek yerine dükkanda ne var ne yoksa arkadaşlarını toplayıp yiyiyorlardı. Bu da yetmezmiş gibi, babalarının üç kuruş maaşına da, yok sigara parası, yok çocukların okul parası bahaneleriyle göz dikiyorlardı. Ayten ise hiç bir zaman para istememişti evdekilerden. Bazen komşuların tarlasına çalışmaya gider, kazandığı gündeliği çeyizleri için biriktirirdi.

O sene köylerine ilkokul açılmıştı. Okul, evlerinin tam karşısındaydı. Babası, erkek çocukların hepsini onlar istemese de okula yazdırdı. Ama Ayten’in lafı bile geçmedi. “Gerek yok, o kız “ dedi. Oysaki köydeki bütün kızlar ,- bir tek Ayten hariç- okula yazılmıştı. O arkalarından ağlayarak bakmıştı. Bütün gün oynamak için onların okuldan dönmesini bekleyen Ayten, arkadaşlarının bahçelerine gittiğinde” Oynayamayız biz, öğretmen çok ders verdi” diye geri çevrilince, içi ezile ezile eve, onu bekleyen işlerin başına dönüyordu. Oysaki ağabeyleri okula gitmeyi hiç istememelerine rağmen, önlükler, defterler, yakalar alınmış, büyük bir adam olur diye hevesle okula gönderilmişlerdi. Ama hiç biri de okumamıştı. Okuladn kaçıp, bahçelerde içki içmişlerdi. Hele küçük ağabeyi, okul zilini duyduktan sonra, yataktan söylene söylene kalkıp gidiyordu. Onları giydirirken hep gözlerinden yaşlar boşanmış, bir Allah’ın kulu da “ Şu kızı neden okula göndermiyor sunuz?” diye sormamıştı. Teneffüs saatlerini bilir, o arada işini bırakır, okul bahçesinin parmaklıklarının arasından oynayan arkadaşlarını içi giderek seyrederdi. Ah bir bilselerdi, kalem ,defter kokusunu nasıl sevdiğini, kelimeleri okumayı öğrenmek için ne kadar heveslendiğini, yine de bırakırlar mıydı evde onu?
Bir gün köyde dikiş kursu açılmıştı, okullar tatil olduğu için, ilkokulu bitiren kızlar dikiş öğrenmeye gittiler. Ayten’i de çağırdılar, gel, bir iki şey öğrenirsin dediler, büyük bir hevesle gitti Ayten. Ancak öğretmenleri Ayten’in okuma yazma bildiğini varsayarak sayılarla ilgili bir şey sordu. Kıpkırmızı olan Ayten, ağlayarak kursu terk etti. “Ben kör gibiyim, ne okuyorum, ne yazıyorum, okula göndermediler, ömür boyu boynum bükük kalacak” dedi...

Ayten ikinci ekmeği yoğururken,
- Ya Sabır Allahım, kurtar beni buralardan
Dedi. Çingene de gelse sırf burdan gitmek için kabul edeceğim.

Ayten kapı önlerini yıkarken, köyün bir iki kızı salınarak geldiler yanına.
“Hamarat kız, kolay gelsin” dediler şımarık şımarık,
- Sen hep iş yap bakalım böyle bütün gün, biz şöyle bir turlayıp geleceğiz.
Kızlardan diğeri de:
- Benim de samanlıkta bir işim var
Dedi manalı manalı gülümseyerek.
- İyi de ne yapacaksın Samanlıkta, daha sabah temizlemiştin ya ...
- Hahaha kızım anlamadı bu, çok saf ya
Dedi öbür arkadaşı kolundan çekerek, kalçalarını sallaya sallaya uzaklaştılar. Arkalarından baka kaldı Ayten.

Cuma günü akşamüstü annesinin kara çarfını dalların arasından gördü.
Annesi avluya yaklaşınca seslendi
-Ayteeen, ben geldim.
- Hoşgeldin ana
dedi Ayten.
- Bir soluklanayım da sana bir şeyler anlatacağım.
- Ne oldu hayırdır ana?
- Dün Gülengül teyzelere İstanbul’dan bir misafir gelmiş. Ben görmedim ama yolda rastladım bir komşu söyledi.
- Sen gördün mü?
- Hee geldi, evet gördüm tabii. Ne oldu ?
- Kızım saf saf konuşma Ali’yi görmedin mi, arabanın içinde?
- Ali kim ana?
- Gelengül teyzenin İstanbul’dan gelen misafiri işte. Sen çamaşır asıyormuşsun adam sana vurulmuş. O ne kadar hanım bir kız başını kaldırıp bakmadı bile, ne kadar hanım bir kız demiş. İstanbul da dolmuşu varmış, şoförmüş. İsterse alır giderim İstanbul’a onu demiş.
Ayten’in elindeki tencere yere düşüyordu, zor yakaladı. Gözleri parladı, yüreği buruldu, buruldu, nefes alamadı bir ara. Anasından da utanırdı cevap vermeye.
- Ne bileyim ana, siz uygun görürseniz..
Dedi sadece.
- Bir araştırsın bakalım ağabeylerin, onlar ne der. Babana sorarız, sonra tekrar etraflıca konuşuruz.

Ayten içeri gitti, aynaya baktı. Beyaz teninde iki kırmızı elma gibi parlıyordu yanakları. Beyaz gelinliğini hayal etti. Saçlarının uçlarıyla oynayıp, sağa sola döndü, gülümsedi. Demek kurtulma vakti gelmişti buralardan. Şehir kadını olacaktı. Köyün kızları çatlasın bakalım, okuma yazma bilmeyen Ayten İstanbul’a gidiyor, ne haberrrr...
Ayrı evim olacak, tertemiz bir evim. Her gün temizleyeceğim, görenler bayılacaklar..

Haftanın bitmesine yakın , Ayten her gün ayrı bir hayal kurdu. Hafta sonunda Gelengül teyzelerle birlikte Ali de geldi. Ali avluda görününce, perdenin arkasına gizlenip oradan inceledi Ayten onu. Uzun boylu, kara bıyıklı, yakışıklı, tıpkı filmlerdeki artistlere benziyordu.” Aradağımı buldum artık” diyerek, titreyen elleriyle kahveleri dağıttı. Ali’’nin kahvesini verirken, onun gözlerini üstünde hissettikçe yanaklarına ateş bastı.
İşte, evlenmeden önceki tek aşk hikayesi buydu Ayten’in. Bir erkekle anlamlı bir şekilde göz göze gelmişti artık. Daha önce hiç bir erkeğin gözlerinin içine bakmamıştı Ayten...
Misafirler gittikten sonra, annesi yanına çağırdı Ayteni.
- Kızım gel otur hele, bak ne diyeceğim. Bu adam daha önceden evlenmiş. İki tane de oğlu varmış. Olmaz bu iş. Ben seni dul adama vermem.
Ama, ana diyecek oldu Ayten. “Olmaz “ dedi anası. “Üvey analık mı yapacaksın çocuklara?, üstelik ne kadar bakarsan bak, adın üvey ana olacak. Hepsi bu.
Köyde bu kadar bekar erkek varken buna mı varacan?”
Ayten Ali’nin hiç bir kusurunu görmüyordu. Aşk ateşi yüreğine düşmüşken, başka hiç bir şey öğrenmek niyetinde değildi. O gece, güneş doğana kadar düşündü. Gelengül teyze cevap bekliyordu. Ayten kararını vermişti.
- Benim kararım kesin ana, ben bu adamla evleneceğim.
Annesi kızılca kıyamet kopardı, ağladı, sızladı, yırttı kendini. Ama Ayten ilk defa istediğini yaptırtmıştı.
- Varsın çocukları olsun, ne olacak, bakarım onlara gözüm gibi, sanki burda yengemlerin çocuklarına bakmıyor muyum?...

Ayten için yüklü bir başlık parası alındı. Tek bir kuruşunu Ayten’e vermeden aralarında paylaştılar ağabeyleri.
Gelinlik çok yakıştı Aytene. Komşuları Hamdiye Teyze, oğlunu değilde, İstanbul’lu adamı seçtiği için çok kırgındı Ayten’e. Düğününe gitmedi bile. Oğlu Seyfi, Ayten İstanbul’a giderken arkasından bağırdı.
- Ömür boyu mutsuz olursun inşallah, İstanbullu senin gözünü boyadı , git bakalım, git. Sen beni yaktın , Allahta seni yaksın” dedi.
Ayten hariç herkes şaşırdı bu laflara. Ayten, yüreği mutluluktan çarparken bu lafların farkında bile değildi.
- Gidelim, bir an önce gidelim burdan
Dedi Ali’ye.

Ali İstanbul’da, bahçe içinde iki katlı bir evin üst kat dairesini kiraladı.
“Buraya çiçekler ekerim, çocuklarım olunca, şu ağaca salıncak kurarım” diye hayal kurmaya başladı hemen Ayten.

Düğün gecesinin ertesi günü, İstanbul’daki ilk günlerinde, işe çıktı Ali. Ayten temizlik yapmam lazım diyerek işe girişti, balkonu yıkarken gözleri bahçede oturan komşulara takıldı. “Gelsene” diye çağırdı komşular onu, Ayten utangaç bir şekilde gülümsedi ve içeriye girdi. Dış kapının kolunu çevirdi ama kapı açılmadı. Tekrar denedi. Yok, açılmıyordu bir türlü. “Allah, Allah, bozuk herhalde” dedi. Bir an önce yeni komşularıyla tanışmak istiyordu.” Ne yapsam acaba ?” diye düşünürken, köydeki alışkanlığı geldi aklına. Kapı olmazsa, balkondan inerdi avluya. Balkona gitti, yüksek sayılmazdı. Bir ağaç dalı balkonun içine geliyordu zaten. Ağaca çıktı ve beş adımda bahçeye indi. Komşular gülerek baktılar ona, “ilahi kız” dediler, “evin kapısı yok mu senin? “
“Var ama bozulmuş herhalde, açamadım” dedi. Komşular bu laf üzerine birbiriyle bakıştılar. Ayten’e çay ikram ettiler, sağdan soldan lafladılar. Ayten işini yarım bırakmıştı, bunun farkındaydı ama bu yeni komşularından ayrılmak da istemiyordu, neredeyse akşam olmuştu, köyde bile bu kadar sohbet ettiği çok enderdi. İçi içine sığmıyordu, yeni bir ev ve yeni komşular buldu diye.

Karşı apartmandan müzik sesi geliyordu. Balkona, elinde sigarasıyla, üstünde incecik askılı elbisesiyle, simsiyah saçlı havalı bir kadın çıktı. Kahkaha atarak, yüksek sesle konuşuyordu, hepsi birden gözlerini o balkona doğru çevirdiler. Sonra Ayten’e dönüp; Karşı bina yapılırken burayı da istedi müteahhitler ama toprak sahibi vermek istemedi. O kadın Sevil hanım, şu anda kendinden epey küçük bir adamla evli. Bu ikinci kocası, birincisinden boşandı. Hep böyle açık saçık giyinip, balkonda oturur...

Ayten de gülümseyerek yukarı doğru baktı, güzel kadın doğrusu diye geçirdi içinden.
Akşamüstü kocasının arabasını gördü, gözlerinin içi güldü. Kısa kollu, puantiyeli elbisesini şöyle bir düzelterek “ Ben artık kalkayım” dedi.
Kocasının yanına gülerek gitti.
Ali: “Sen nasıl indin bahçeye?
Dedi.
- Sen kapıyı yanlışlıkla kilitlemişsin, ben de balkondan indim
Dedi gülümseyerek... Durdu Ali bir nefes aldı.
Suratına” şrakkk” diye inen tokatla, işlediği yatak örtüleri, pişirdiği yemek, puantiyeli elbisesi, ilk defa sürdüğü sürme, çamaşır suyuyla sildiği taşlar, akşam giyeceği naylon gecelik uçuşup durdu gözlerinin önünde. Her şey etrafa dağılıyor, birbirine karışıyordu. Dengesini sağlamaya çalıştı, yere düşüyordu nerdeyse. Şimdi yüzü Ali’yi ilk gördüğü günkünden daha da kırmızıydı.

- Demek balkondan aşağıya, bu yarı çıplak halinle sallanarak indin,? karşıda işçiler seni izlemiştir bir güzel .Hiç kafan çalışmıyor mu senin? Bu adam kapıyı neden kitledi diye düşünmedin mi? Ama sen bana inat, balkondan çıkmışsın üstelik...
- ??
- Neden kızmıştı Ali ona, neden kilitlemişti ki kapıyı?
- Bir daha böyle kolları çıplak elbiseler giyme, yakarım bu kollarını
Deyip, elbiseyi carrt diye yırtıverdi.
Bu elbiseyi evlendiği ilk gün giymek için dikmişti. Şimdi odanın ortasında parçalanmış bir şekilde duruyordu.

SEVİL HANIM
Ayfer temizliği bitirmiş, çamaşırları yerine koymuş, Sevil Hanım’ın gelmesini bekliyordu. Bugün yaptıklarını anlamasın diye her yeri defalarca kontrol etmişti. Sanki duvarlar konuşacak ve herşeyi anlatacaklar diye öyle korkuyordu ki...
Sevil hanım kendine bir bardak viski koydu. Üzerine ince bir şeyler giydi, Sigarasını da aldı,rahatça uzandı koltuğa.
Sevil Hanım Ayfer’in parasını verdi. Ayfer, göz göze gelmeden parayı alıp, evine gitti. Eşi telefon etti.
- Sevil’ciğim bu akşam toplantım var, Antalya’ya uçuyorum, toplantı sabah erkenden olduğu için akşamdan gitmeyi tercih ettim. Yarın akşam görüşürüz.
- Peki Tuğrul, sana iyi işler dilerim.
Diyerek telefonu kapadı Sevil hanım.
(Toplantıymış, ben bilmiyorum sanki senin toplantılarını. Sarışın, yirmilik sekreterinle yine toplantı yapacaksınız desene. Pis herif, yetti artık be, göz yumduk, yumduk, sanki bana erkek yok.)
Diyerek bir tekmeyle viski bardağını yere devirdi.
Telefona uzandı.
- Cem ne haber, nasılsın ? Müsaitsen akşam gelsene bana. Yer, içer, laflarız, canım sıkkın biraz.
Sevil, Ayfer’i aradı, dışarıdan bazı siparişler verdi. Güzel bir sofra hazırladı. En güzel elbiselerinden birini giydi. Mumları yakarken bir yandan da (iş toplantısıymış he..hadi bakalım.kim iş toplantısında? Sen mi, ben mi?)

Ayfer o akşam çöpleri toplamaya geldiğinde Sevil Hanımın kapısını dinledi. Ona gelen yakışıklı adamı görmüştü. Bir kaç kere daha gelmişti o adam. Kimbilir neler yapıyorlardı içeride, kalbi gümbür gümbür atmaya başladı yine.
Sanki yakışıklı adam Sevil Hanımla değil Ayfer’l sevişiyordu. Sevil Hanımın o şuh inlemelerini duydu yine, eli ayağı titredi, yanakları kıpkırmızı oldu.
Ahh..., neler yaptıklarını izleyebilseydi, ne kadar güzel olurdu...
O gece hiç uyuyamadı Ayfer. Aklı yukarıda olanlardaydı...
Sabah Sevil Hanım ve Ayfer, karşı bahçeli evden gelen çığlıklarla uyandılar
- Ne oldu Ayfer, bu sesler ne?
dedi balkona geceliğiyle fırlayan Sevil Hanım
- Yandaki eve bir gelin geldiğdi ya bir kaç gün önce , hani bahçede çamaşır asıyordu, japone kollu puanlı elbisesi vardı. O kız canına kıymış.
- Vah vah, yazık gencecik kıza, Neden intihar etti acaba kız?..

Bütün gün intihar eden Ayten’in haberleriyle çalkalandı sokak. Ayfer çok etkilendi bu olaydan. Akşam olup kocası Mehmet Efendi geldiğinde
- Ayfer suyu ısıt, hazırlan, ben yatağa geliyorum
Dedi,
Ayfer; “ Suyu ısıtmayacağım, bundan böyle sen istediğinde de bu yatağa girmeyeceğim
Dedi.