SOLUK SOLUĞA

Bir gece vakti yalnızlığa karşı ruh mastürbasyonu yapmaktayken soluk soluğa, kendi içime kusuverdim.

İzinsiz, gölgesiz, plastiksiz,ayyaş bir rengin içinde sevişmekteyim.

Seni elime alıp, külünü içime dökeceğim. Acıtan tadını, uyuşmuş parmak uçlarımla bulmaya çalışacağım.Biliyorsun ben hep ya uçlarda yaşıyorum, ya uçlarda yaşıyorum.

Sevmenin dumanı çok! Sevmenin nedeni yok! Çünki seni neden sevdiğimi bilmediğim için seviyorum. Benden başka hiç kimse seni, bir gece yarısının siyah çeyreğinde düşler üstü izler bırakarak uyandıramaz. Bu dünyanın , bu hayatın dışında bir yerde , belki de Dünya’da sevmenin dumanını hiçbirşey ulaştıramayacak derinlerine benim ulaştırabileceğim gibi....

Sarılarak uyumak istiyorum sadece, alışkanlık olmayacak bir güvenle, bir kardeş gibi, bir kardeş gibi değil! Bir dosttan öte, sevgiliden yakın!Tutku tadında, düş tadında ama zehirli!

Yok yok! Sevimli ve yeni uyanmış bir bebek gibi!
Uzakla yakını karıştırdığım bir zamanda “ zamansız” bir rüya gördüm, biliyorum. İçim öylesine bir hal aldı ki, anlatmayı mümkün kılan tüm yetilerimi yitirdiğimi hissettim.Sonra bir ışık gördüm, içim acıdı yine. Ardından “ vazgeçtim” dedim, ama vazgeçemedim. Zaman yok ; biliyorum. Bu yüzden zamansız bir rüya da yok!

İÇ BENİ! Zamansız rüyalarına ortak et! İç ki; soğumadan tenimiz, yarılanmadan ömrümüz, saralım yaralarımı! Bende sevmenin yarası çok!

Oysa ben “ gözlerin içine bakmaktan utananlar” tarikatındanım. Özlemeyi özlediğim gibi, sarılıp uyumamayı da özledim. Şimdi senin yanında uyandığım bir tan vakti hoşçakallardan yapılmış uçurtmanın kuyruğu yanıbaşımda. Ağlamaklı bir sızı duydum boynumdan aşağıda, göğüs kafesimde hapsolmuş bir başka sen’in içinde.

“Hoşçakal” veda sözü olmadıkça güzeldir, bir de formalite olmadıkça...Geriye ne kalıyor şimdi?

Avanak romantizmle yazılmış cümleleri okumana gerek yok artık! GİT! Seni tanımayan senin tanımadığın kadınlara git! Plastik sevişmeler yaşa! Yine ulaşılamayan bir noktan kalacak ve sen her sevişme sonrası ruhsal mastürbasyonunu yapacaksın.......

MAHALLE DEDİKODUSU

Aşağıda okuyacaklarınız kelimesi kelimesine doğrudur. Eğer benim yanlış hatırladığım kelimeler, cümleler varsa kusura kalmayın lütfen..He ne diyordum olaylar tamı tamamına doğrudur yalnızca kişi isimleri verilmemiştir ayıp olmasın diye..
Bir dergide çalışan kızımız (adı Tuğba olsun) Kurtuluş’ta bir eve yerleşiyor. Aman böyle bir seviniyor iş bulmuş yeni ev tutmuş, yeni bir hayat modunda falan. Güzelce uykusuna dalıyor.

Saat beşe doğru üst kattan bir gürültüyle uyanıyor uykusunun en güzel yerinde. Ama nasıl bir gürültü ; bir karyola gıcırtısı ki – heralde eski model yaylı filan- ardından kadının böğürtüye benzeyen sesi, adamın sesi falan derken kız da uyku oluyor piç afedersiniz.

Ertesi sabah zar zor uyanıp gidiyor işe. Eve gelir gelmez kendini atıyor yatağa. Derin bir uyku. Yine Tuğba kızımız gürültülere uyanıyor saat beşte. Karyola neredeyse başına geçecek. Odada üç kişiler sanki, kadın bildiği bütün küfürleri ediyor. Karyola zannedilen o alet ikiye üçe ayrılacak sanıyor, tavan ha çöktü ha çökecek .Allahım ne bitmez sevişme bu bir saat , bir buçuk saat devam...Kız çıldıracak. Uykusuzluk gürültü huzursuzluk ne yapacağını bilemiyor.

Hiç eksiltemeden söylüyorum .Her gece saat 5 de...hiç aksamadan...hiç ara vermeden...

Tuğba nın sabrı ancak on gün sürüyor. En iyisi yukarı çıkıp kibarca uyarayım diyor.

Kapıyı çalıyor, ses yok...sonra zile basıyor. İçeriden bir ses “ PATLAMAAA, geldik ...”

Kapıyı insan azmanı denen cinsten bir kadın açıyor. Etler böyle boğum boğum, üzerinde rengi kaçmış eski püskü bir tayt ve askılı bir bluz. Saçlar bonus kafa şeklinde.

“İyi günler” diyor Tuğba, “ ben alt kattaki komşunuzum. Yeni taşındım , on gün oluyor. “ “Evet” diyor kadın, ne istedin der gibisinden. Tuğba, eyvah diyor bu kadına bunu anlatmak zor olacak. Tuğba da cici bici incecik bir kız.

“Ben sabaha karşı olan gürültüden çok rahatsız oluyorum. Uyuyamıyorum . Mümkünse biraz....”

Sözünü tamamlamadan yanağına bir şaplak iniyor ki; kız neye uğradığını şaşırıyor.

“ Aaaa.. ama ama ... demeye çalışırken kadın atlıyor üstüne yapışıyor saçlarına ,

“Seni sürtük orospu , benim kocamla s..işmemi çekemiyorsun değil mi? Kıskanç ! sen geceleri yalnız yatıyorsun seni kimse s..kemiyor diye kuduruyorsun değil mi. Kıskançlıktan ne yapacağını bilemedin , gürültü yapıyorsun diyorsun, yürü kaltak seni” diyor..Kız eli yanağında sinirden ağlaya ağlaya eve gidiyor. Yüzüne kan oturuyor resmen. Telefonda konuşup bunu bana anlatırken kapının zilini duyuyorum. Telefonu kapatıyor Tuğba. Kapıyı açıyor. Karşısında polisler . Hakkınızda şikayet var haneye tecavüzden. Bizimle gelir misiniz lütfen ?..

“Kim ben mi ? haneye miii???”.....

Evden apar topar taşınmak zorunda kalmış tabii...Ama Tuğba hıncını alamamış hem yüzüne yediği tokat , hakaretler, uykusuz geceler ve en sonunda polisler... Plan yapıyor ama inanın ben de bilmiyorum ne yapacağını....

KAYIP

Çıkmaz yollarda geziyorum yine. Sağa sola çarpıp duruyorum. Ve yine her köşe başından sana çıkıyorum.




Kaçıyorum...Çoğu kez nereye ,kime kaçtığımı bilmeden. Neyle, kiminle karşılaşacağımı bilmeden; içimde oturan, bana nefes aldırmayan o kayayla koşuyorum. Adım atamıyorum bazen, yerimden kıpırdatamıyor o kaya beni ama yine de koşmaya çalışıyorum içimdeki tonlarca ağırlıkla beraber.



Ve sen! Senin hiç olmadığın ve beni hiç beklemediğin deniz kenarlarında, balıkçı barınaklarında bekliyorum. Şu vapurun yolda ilerlemeyeceğinden emin olduğum kadar eminim gelmeyeceğinden. Ama diyorum .Ya gelirse? Ya gelirse? Ya gelip de beni bıraktığı bu şehirde bulamazsa? .... Bekçiyisim bu şehrin bilmez misin.? Ne zaman gelsen aynı durakta, ayna sahilde bekliyorum ben. Hep olduğum gibi.. Hiç kaçmadığım gibi senden..



Ama şimdi kaçıyorum. Ayaklarım geri geri gitsede kaçıyorum. Beni bulmanı istesem de kaçıyorum. Kaçmak; durup beklemenin ızdırabından daha kolay geliyor ...



Üstelik seni gördüğüm yerde misin en son, yoksa başka şehirde, hatta başka ülkede mi onu da bilmiyorum. Bu ikinci kayboluşun senin. Ve ben hayata başladığım yerdeki son noktadayım.



Oyalanıyorum çoğu kez...günleri sayıyorum..geçen sefer tam kırk gün sonra gelmiştin kaybolduğun yerden. Özlemle gelmiştin ama ben hep korkmuştum ne zaman gideceksin diye. Kaybetmenin paronayasını tatmıştım bir kez...

Sahilde yürüyorum seninle ve sensiz olarak. Dalgalara bakarken sana sitemler yağdırıyorum en keskin sözlerimle, kahvemi bana baktığın o sımsıcak gözlerine bakarak içiyorum. En çok kahvemi sensiz içerken acıyor içim. Bilmem ki kahvenin buruk tadı bana seni mi hatırlatıyor. Şekerinin yanındaki acılığı , burukluğu. Bu aralar zaten kahveme hep tuz karışıyor...

Kitaplara sığınıyorum bu aralar. Schopenhauer”in  aşkın koskoca bir yalan olduğunu bastıra bastıra söylediği satırlara takılıyorum, sindirmeye çalışıyorum.

Freud”u okuyorum aşkın aslında tamamen cinsel güdülerden kaynaklandığını belirttiği satırları okuyup, inanmaya çalışıyorum. Aşktan, duygulardan , isteklerden, hazlardan arınmaya çalışan bir insan olmayı deniyorum. ..
Kaçıyorum şimdi. Telefonumu, adresimi değiştiriyorum. Yeter ki beni bulma diye. Ya da olur da beni görmek istersen, özlersen ; bu ızdırabı sen de çek diye. Bulmak isteyen nasıl olsa bulur öyle değil mi? Bu sefer yerimde durmayacağım kutup ayım. Kimliksiz, adressiz yerlere gidiyorum. Sadece kelimelerimden bulabileceğin yerlerde ara beni.

Ne diyordum ... heh..zaten bu aralar yanaklarım hep tuzlu. Dilimde eski aşk şarkıları..Yüreğim mi? yüreğimi hiç sorma yaaaa.

ERKEK DEDİĞİN...

Can Yücel”in “Kadın dediğin” adlı yazısını okuduktan sonra bunun neden erkek versiyonu yok diye şaşırdım. Hemen aldım elime klavyeyi başladım işte....


Erkek dediğin; Şöyle bir ortama girdi mi baktıracak kendine, sandalyelerden şöyle bir doğrulacak kadınlar. Titretecek kadınların yüreğini.

Ceketi üstünde emanet gibi durmayacak ama kabadayı gibi de omuzlarına atıp elinde tespihle dolanmayacak.

Ayakkabıları çamur içinde olmayacak, yanınıza eğildiğinde nefesi soğan sarımsak kokmayacak. Yemek yerken özellikle çorba içerken şapur şupur sesler çıkarmayacak, ekmeği kocaman kocaman ısırmayacak. Her bir lokmasından zevk ala ala , keyifle, acele etmeden yiyecek yemeğini.
Çükünü gösterecek kadar bacaklarını açıp oturmuyacak ama öyle karı gibi de bacak bacak üstüne atıp beklemeyecek. Ne aşırı sevgi gösterecek ne de aşırı ilgisiz olacak kadına. Özel günlerde sürpriz yapmayı bilecek ama aldığı hediyelerin fiyatından bahsetmeyecek. Evdeyken de dışarıda olduğu gibi şık ve temiz olacak. Göbeğini göstere göstere kaşımayacak , ağzını gergedan gibi açıp esnemeyecek,

Yanında bir kadın varken, kadınların bol olduğu yere gittiğinde sağa sola bakıp kendini kaybetmeyecek, kadınlar ordusuna karşı seni rezil etmeyecek kadar düşünceli ama seninle başbaşayken fantazi konusunda sınırsız olacak errrkkkek dediğin.

Evde sevgilisiyle tartışırken istediğini söyleyecek ama asla ve asla toplum içinde seni küçük düşürecek hareketlerde bulunmayacak.

“Benim kadınım başının çaresine bakar” deyip sokaklara salacak kadar özgür bırakmayacak ama “ona niye baktın?, bu niye sana baktı?” diye iğrenç kıskançlık krizlerine girmeyecek kadar adam olacak. Taksim kalabalığında bile seni gözleriyle kollamayı bilecek.
“Dekolteye karşı mısın?” diye sorulduğunda ; “Hayır ama karımın giymesini istemem” diyen o çifte standartçılardan olmayacak.
Gerektiğinde ayak parmaklarına oje sürecek kadar becerikli ve sevgi dolu olacak erkek dediğin.

Mutfakta da diğer alanlarda olduğu gibi başarılı olacak. Masada gerim gerim gerinerek oturup” ee, ne yiyiyoruz bu akşam” cılardan olmayacak.
Sana değer verecek ama bir gece klubünde tuvalete kadar eşlik edecek kadar da vıcık vıcık olmayacak.
Güzel araba kullanacak erkek dediğin, elleri titremeyecek ama öyle Bağdat caddesinde müziği sonuna kadar açıp birinci viteste gaza bas bas basıp bağırttıranlardan da olmayacak. Karlı havalarda arabayı bırakıp başka araçlarla gitmeyecek ve daima takoz ,çekme, halatı ve zincir bulunduracak erkek dediğin.
Tangoyla tangayı, Hegel” le Kegel”i, Shopen” le shopping i ayıracak kadar bilgili olacak. Türküleri de operaları da bilecek, hangi minörle hangi majörle çalındığından anlayacak kadar müzik bilgisi olacak ve en az bir müzik aletini çalmış olacak.
Erkek dediğin düğünlerde, doğumgünleri kutlamalarında dansözle aşık atacak kadar kıvrım kıvrım kıvırmayacak. Koltuk altından sırıl sıklam sular çıkmayacak . İçkiyi yerinde, zamanında ve ölçüsünde kullanacak.
Temiz titiz olacak, dişlerini fırçalayıp ardından diş ipi kullanacak. Külodunu her gün değiştirecek. Beyaz pazar donu giymeyecek. Külodunun bir yerinde delik olmayacak. Banyoda işedikten sonra kapağı kapatacak , klozetin kenarında kıl, tüy, sidik var mı diye kontrol edecek, sifonu çekecek. Mümkünse kokutmayacak(!), eğer illete kokutuyorsa mutlaka parfüm sıkacak tuvalete. Yoksa aşk maşk biter.

Uyku haricinde yanınızda zart zurt osurmayacak.

Prezervatif kullanması gereken yerde” ben temizim, yeni tahlil yaptırdım bişey olmaz” gibi Türk Malı saçma cümleler kurmayacak. Ve onu takarken karşı apartmandan görülecek derecede çekiştire çekiştire göstere göstere değil, hiç fark ettirmeden büyük bir titizlikle yapcak ki, sevişmenin akışı bozulmasın.
Pazar sabahları arada bir de olsa yatağınıza kahve getirecek. Bunu yaparken dişlerini fırçalamış, ter kokularında arınmış, tertemiz boxerını giymiş olacak söylemeye gerek bile yok.

Erkek dediğin sevişirken “ geldin mi geldin mi?” Diye sormayacak kadar tecrübeli, “ ay bi kızla sevişmiştim deli gibiydi” falan demeyecek kadar aklı başında olacak.

Tarih bilecek, felsefe bilecek erkek dediğin, Kafka’yı, Orhan Kemal’i, Shopenhaur’u futbolcu zannetmeyecek. Hangi ülke hangi kıtada bilecek, en az bir kaç yurt dışı seyahati yapmış olacak. Herşey dahil tatil köylerinden çoktan uzaklaşmış butik otelleri ikinci adresi bellemiş olacak.
Sohbet etmeyi bilecek ama öyle koca karı gibi car car da konuşmayacak. Dinlemeyi bilecek. Dinlerken gözlerinin içine bakacak. En yakın arkadaşınıza asılmayacak kadar dürüst olacak. Adam gibi adam olacak bir bok yedim mi gelip karşına erkek gibi söyleyecek. Sizden gizli mesaj çekmeyecek. Ona gelen mesajları size bile gösterebilecek kadar dürüst olacak. Telefonunun sizden uzaktayken asla kapatmayacak. Yanınızdayken yerinden kalktığında telefonu masada bırakabilecek kadar güven verecek.

Erkek dediğin öyle her kadına asılmayacak, bakmayacak, doymuş olacak. Aldatmayacak. Aldatsa bile bunu asla inkar etmeyecek kadar adam olacak adam.!!

Ne çok erken ne çok geç boşalacak erkek dediğin...

Heee bulunur mu bilmem. Vardır be .Vardır ama bize denk gelir mi bilmem. Ve de o erkek olur mu onu hiç bilemem...

GİTTİN

Bu sabah da gözümü açtığımda sen geldin aklıma tıpkı diğer sabahlar gibi. Gülümsedim önce, sanki bugün hafta sonu da buluşacakmışız gibi. İkinci saniyede aklıma geldi , sen yoktun ki.

Gittin! Hoşçakal demeden gözbebeğime bakmadan kaldığın yerden gittin hayatına.
Gittin! Sanki seni seven ben değilmişim gibi umarsız ve rahat gittin. Benim çok gidenlerim olmuştu ama senin gitmen çok koydu be. Sana gitmeyi hiç konduramadım ki...
Çok klasik olacak biliyorum ama senden bir çocuk istemiştim. İkimizin çocuğu olsun istemiştim. Yeterki olsun. vallahi ben tek başıma bakarım , sen nereye gidersen git. Seni özledikçe ona bakardım, ona baktıkça sana olan özlemim giderdi. Belki gözlerini, zekasını senden alırdı. Ona da hayran olurdum sana olduğum gibi. Bari giderken bir çocuk bıraksaydın bana, benim için güzel bir şey yapsaydın bir kere de olsa.

Pencereyi açtım, dışarıya bakıyorum. Dışarısı yine gri bugün , çok uzun zamandır olduğu gibi. Çingene bir kadın çöpten bir şeyler topluyor yanında da küçük bir velet “anne anne “ diye çekeliyor eteğini . Yaa… Çingeneler bile anne olmuş ben hala olamadım. Artık olamayacağım. Neyse yine arabesk kokmaya başladım , yine gözlerim yaşlı, yanaklarım yine yanmaya başladı gözyaşımın tuzundan. Kendime kızıyorum bu kadar büyüttüğüm için seni. Millet ne acılar çekiyor sen de oturmuş aşkının derdine düşmüşsün amma lüks peşindesin kızım diyorum kendime. Olmuyor.

Ben ölümü de tattım, babamı , çocukluk arkadaşımı, bir zamanlar aşık olduğum çocuğu kaybettim. Ayrılık da bir nevi ölümmüş. Yas tutmakmış.O ölmedi bir yerlerde yaşıyor diyorsun  ama artık senin değil ki. Ölmese de artık senin olmayacağını biliyorsun ya ..Ölse bari kimsenin olmazdı diyorsun. Ölüme Kader diyorsun katlanıyorsun. Ama ayrılık , sanki ayrılık daha beter ya...
.
Sabahın köründe yola çıkıp kanyaklı kahveyi içmemiz, arabayı kullanırken kucağında uyumam , sonra o küçük kasabaya gidişimiz. Sobanın kenarında o soğuk akşamda içtiğimiz rakının tadı. Saz çalan çocuk. O an şunu düşünüyordum. “ Bugün yanımda , çok güzel, her şey o kadar güzel ki bitecek diye korkumdan konuşamıyorum , nefes alamıyorum. Bu mutluluk bana çok geldi, yoksa gidecek mi? Yok gitmemeli, giderse eksilirim. Yorgunum yeterince . Ben tekrar aşık olmak istemiyorum, ben ondan başkasını görmek, dokunmak istemiyorum, onun yanında küçük kızı , sevgilisi, karısı, arkadaşı olmak istiyorum. Dünya bana yetiyor onunla….”

Çantam hala karşımda duruyor. Her şeyi hazırlamıştım sana gelirken . Rakıyı bile koymuştum. Hala boşaltamadım. Sana geliyorum deyince kayboldun ortadan , kalakaldım çantamla. Boşaltamıyorum , gücüm yok. Karşımda konser biletimiz ve seninle buluştuğum günleri işaretlediğim takvim. Seninle ilk kez buluşacağımız zaman ne giyeceğime karar veremediğim için dört beş kıyafet almıştım, dolapta. Pasaportum da orda işte. Dinlediğimiz şarkılar da gittiğim her yerde özellikle çalıyor sanki.…

Belki alışırım ama çok zorum şu aralar yaşamaya karşı. Sabah uyanmak istemiyorum, her yerim acıyor, gözlerim yanıyor. Omuzlarım düşük, yorgunum hem de çok yorgun. Yemek yiyecek halim bile yok. Hep yatıyorum ve düşünüyorum, yaptığım iş bu…

Gitti! hata bendeymiş , onu üzen , sevgisini veren ben değilmişim gibi gitti!

Hem de öyle rahat gitti ki. Sanki ben onu hiç sevmemişim gibi.

Gitti! Öyle gitti ki, bıraktığı ben, o, ya da başkası kim olduğum önemli değilmiş gibi gitti!

Sadece kendisinin olduğu bir dünyada yaşamak için gitti. Kendinden başka hiçbir şeyi düşünmediği dünyasına gitti…

“Yanında çok mutluyum” dediğim, senin de “ben de” dediğin o sahile gidiyorum şimdi. Çok uzak ama olsun, belki sen de gelirsin, kimbilir.? Karadenizli balıkçı var mıdır, mutlaka ordadır. Yanık bir türkü söyler belki bana. O ağlar sevdiğine ben ağlarım o küçük balıkçı lokantasında. Ahşap eve girer bakarım kimbilir belki sen de gelirsin diye….

BABAM DA BÖYLE TERK ETMİŞTİ BENİ

Babam da aynen böyle bırakmıştı beni , biliyor musun? Güneşli bir Pazar sabahı, hiç haber vermeden, gizli gizli, kalleşce, kahpece…Bize şaka yapıyor sanmıştım devrilip giderken..aynen senin gidişin gibi..Ama her zaman şaka yapılmaz öyle değil mi?

Babamın da kocaman elleri vardı tıpkı seninkiler gibi. Minik ellerimi avucuna koyduğumda, kaybolurdu ellerim ve ben bundan gizli bir gurur duyardım. Ellerim ellerinde kaybolduğunda zevkten ölürdüm. Senin yanında bedenimin minicik kalmasından hoşnut kalırdım. Küçüktüm işte kabul et! Kocaman bir kadın olsam da . senin yanında senden küçük kalmak istedim hep. Hem bedenen hem ruhen. Babamın yanında da böyle kalmıştım.

Babam da aynen seni gibi bırakmıştı beni, bir sürü eksik cümleleri , yarım kalmış sarılmaları yanında götürerek. Sinsi ve habersizce gitmişti. Beni yalnızlığa hiç hazırlamadan, ne kadar yıpranacağımı düşünmeden. Hiçbir sorun yokken, her şey tam yerine oturmuşken, tam birbirimizin kıymetini anladığımızda, onun yaşlılık benim olgunluk zamanımda, her şey güllük gülüstanlıkken gitmişti.

Bana bir tek babam sarılmıştı korktuğum zamanlarda, bir de sen. Güvenmiştim ikinizin koca gövdesine..

Ben bir tek babama güvenmiştim bir de sana. Beni düştüğümde bırakmaz sanmıştım. Babamın acısından da yerlerde süründüm senin acından da, Tutar çeker kaldırırsın sanmıştım, üstümden atlayıp gittin!
En şımarık hallerimi babama göstermiştim bir de sana. İkiniz de beni her halimle seversiniz sanmıştım. …

Babam bana bir gün nasıl olsa gideceğini söylerdi de inanmazdım ama sen gideceğini hiç söylemeden gittin.

Ona öldüğü için çok kızmıştım. Biraz daha direnmedi diye, ettiğim dualar boşuna gitti diye. Bari benim için gitmeseydin diye. Böyle bırakır mı insan kızını koskoca dünyanının koskoca sorunlarıyla baş başa? Ama inatla, ısrarla gitti!

O gittikten sonra hiç kimse beni bu kadar üzemez demiştim. Ama yanıldım. Sen beni sensiz bıraktığında ve gözlerini gözlerimden kaçırdığında derin kesikler açtın bedenimde. Aynı acı değildi ama yaralarıma yara eklenmişti giderken.

Son günlerde bir babama ağlıyorum bir de sana!

Hayatımda iki erkeğe güvendim ben, biri babam biri sendin.

İkiniz de gittiniz!

HAYALLERİ OLAN KİTAP YAZMASIN

Kitap yazmak …Evet , gerçekten özveri, sabır isteyen bir iş. Bir kere piyasadaki çıkan kitaplara bakmalısın , ne tip kitaplar yayınlanmış, yazmayı planladığınız ya da yazdığınız kitabın benzerleri var mı, hangi yayınevleri sizin yazdığınız tür uygun , hitap edeceğiniz kitle..vs. en başta ben bunları araştırdım. Eğer iyi bir çevreniz varsa yazar ajanı adı altında bu işleri yapan, yazarla yayınevi arasında iletişim kuran, size bazı tüyoları veren ve bu işten bir miktar para alan şahıslar var. Yayınevindekileri tanıyorlar, hangi kitap nerede, nasıl satar bu konuları biliyorlar. Böyle bir insanla tanışma fırsatınız varsa sizi doğru yönlendirebilir.

Ama ilk defa bu işe atılacaksanız benim yaptığım gibi tüm kitapçılar dolaşılır. Yazdığım türe uygun kitaplar yayınlayan yayınevindeki editörlerin isimleri, e mailleri alınır bir kenara not edilir. Sonra kitap dosyasının bir kısmı  kısa bir özgeçmişiniz ve kitabın içeriği hakkında bilgiyle beraber gönderilir. Hepsini göndermemekte fayda var. Bazı kısımlar aşırılabiliyor..Asla el yazınızla yazdığınız bir dosyayı yollamayın, değerlendirmezler bilr.

Ben kitabımı aşağı yukarı 6- 7 ayda yazdım. Fakat bunları düzenlenmesi, imla hatalarını düzeltmek, tekrar gözden geçirip bazı yerlerini çıkartmak vs. bir altı ayımı daha aldı.
Çok önemli bir konu var, benim kitap yazdığımı duyan tanıdıklarım "ay ben de çok istiyorum yazmayı , hayatımı yazacağım, herkes öğrensin , böyle bir hayalim var" diyorlar. Eğer Hollywood yıldızı değilseniz, siyasi partilerden birinde başkan,  yardımcısı vs. değilseniz kimse sizin hayatınızı merak edip bu kitabı almaz, bunu unutun. Herkesin hayatı ilginçtir tek sizinki değil. Hele ilk kitabınızsa asla ve asla bir yayınevi bu kitabı yayınlamaz hatta kitap dosyasını okumadan size yollar.

Yazdığınız konuyla ilgili yurt dışında yayınlanan kitaplardan da faydalanabilirsiniz. Alıntı yaparken kaynak ve isim belirtebilirsiniz. En önemlisi iyi bir yazar olmak için kanımca iyi bir okuyucu olmanız gerekmektedir.

İlk kitap için -ciddi bir yayıneviyle çalışıyorsanız -size telif hakkını öder. Satılan kitap üzerinden belli bir yüzde de size ödenir. Ama çoğu yayınevi sadece telif ödeyip gerisini ikinci baskıya da bırakabilir.

Ben tüm bu yolları  geçtikten sonra başladım hayatımdaki en heyecanlı süreci yaşamaya. BEKLEMEK!!! Gözlerim sürekli mailimdeydi. Her maili heyecanla açıyordum. Aradan bir ay kadar geçti. Yaklaşık altı yedi yayınevinden cevap geldi. Cevaplar ortak noktada buluşuyordu. “Yazım dilinizi beğendik, konu seçimi güzel ancak siz tanınan biri değilsiniz. O yüzden bunu yayımlamamız riskli. Biz de bu riske girmek istemiyoruz.” Hem sevindirici hem üzücüydü. Beğendikleri belliydi bundan acayip bir zevk alıyordum. Konu çarpıcı, cesur ve radikaldi bunun da farkındaydım, tepki alabilirdim bunların hepsini göze almıştım.

Veee ilk yayınevinden cevap. “Yarın görüşmeye bekliyoruz”. Aman Allahım ne diyeceğim ne giyeceğim. Ben bir yazar mıyım şimdi, yazarlar nasıl davranırlar vs.vs.. O gece heyecandan uyuyamadım. Nasıl bir yerdi bu yayınevi acaba? Taksimde bulunan orta büyüklükteki yayınevine görüşmeye gittim. Oradan ,buradan, yazarlardan konuştuk, sıra geldi benim kitaba. “Kitabınıza editör arkadaşlarım da baktı, diliniz net ve anlaşılabilir, keyifli bir anlatımınız var ve konu çarpıcı. Ama ilk kitap meselesi. Zordur bu. Biz şu şu gazetede ilan yayınlıyoruz ve bunun da şu kadar masrafı var. Bu parayı karşılayabilirseniz kitabınız bir ay sonra raflarda olur.”

Dan dan dan.! Para mı? Para mı verecektim bunun için.? Bu işler böyle mi yürüyordu.? Teşekkür ettim ve böyle bir ücreti prensip olarak veremeyeceğimi söyledim. Ben kitabımı parayla çıkarmayacaktım. O benim bütün emeğimi verdiğim ilk ve tek eserimdi. Ona böyle davranamazdım.

Daha sonra mailler gelmeye devam etti. Üç büyük yayınevi tabiî ki red cevabını verdi. Onların belirli bir yazar kadrosu var ve onun dışına pek çıkmıyorlar. Siyasi görüş konusundaki engelleri de söylemiyorum. Bir yayınevine inat edip dört kere dosyamı yolladım ve telefon açtım.” Bakın bu kitap çok satacak, eminim. Ama ancak siz yayınlarsanız “dedim . Adamlar olumsuz cevap verdiler. Siz görürsünüz dedim. Hayatımda ilk defa bir konuda kararlı ve ısrarlıydım, bu kitap çıkacaktı, bu kitap D&R’da Remzi’de vs. raflarda olacaktı. Rüyalarımda hep D&R ‘daki raflarda görüyordum, herkes benden bahsediyordu imza istiyorlardı tam o sırada uyanıyordum İki yılım bu hayalle geçti.

Bir süre bekledim. Başka bir yayınevi buldum, daha küçük bir yayınevi .Tam anlamaya varacağız kriz patlak verdi. Bir süre beklemeye aldık. Kriz sırasında kağıt bulmakta zorluklar yaşandı, yayınevinin çalıştığı matbaa bozuldu. Kitaplar kitapçılara ulaşacakken kuvvetli yağmurlardan nasibini alan kitap deposundaki kitaplarım sular içinde kaldı, arabalar yola çıkamadı. Yılmadım, sabırla bekledim. Hem de ne sabır. Sonra basım sırasında yapılan bir hatadan dolayı kitabım çıktığı gün kitapçılardan toplatıldı. “Evet “dedim “bu kitap çıkınca kesin başıma bir iş gelecek”. Hatta annem; “kızım bu işi bırak, olmayacak “dedi.” “Hayır, olacak” dedim.

En sonunda bir sabah D&R ‘a gittiğimde “Yeni Çıkanlar “kısmında duruyordu. Uykusuz gecelerim, sıcak yaz günlerinde bilgisayar karşısında döktüğüm terler, yayınevlerinden gelen olumsuz cevaplara döktüğüm yaşlar ve suratına atmak istediğim birisi için orada gururla bekliyordu hem de çok ünlü ve kendini beğenmiş bir yazarın kitabının yanında. Sarıldım ona, kokladım, benim cümlelerim, benim kelimelerim oradaydı işte. Hemen bir fotoğraf. Zıplamaya başladım. İnsanlar bana bakıyordu. Olsun. Bu kimsenin yardımı olmadan tek başıma kazandığım bir şampiyonluktu. Ve ben öldüğümde artık arkamda iyi de olsa kötü de olsa bir eser bırakmıştım….Şimdi ikincisine başladım. Yazmak aynı aşk gibi,..tutku…bağlılık, kelimelerle dans etmek, evirip çevirmek bana mutluluk denen o duyguyu iliklerime kadar hissettiriyor. Para kazanmayı umut ediyorsanız fazla bir beklentiniz olmasın. Elif Şafak ya da Orhan Pamuk gibi değilseniz ÇOK PARA kazanmanız mümkün değil. Ve benim yaşadıklarımı yaşayacak sabrınız yoksa hiç yazmayın hayal kırıklığına uğramayın.

E- kitap konusuna gelelim. İnsanlar alışıncaya kadar zorlanabilirler. İnternetten okumakla kitapçıdan alıp okumak tabiî ki kıyaslanamaz. Ama her şeye alıştığımız gibi buna da alışıp keyif almaya başlayabiliriz. Denemekte fayda var.